Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΓΑΚ

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΓΑΚ

Η ΕΡΓΑΚ καλεί τους συνάδελφους εργαζόμενους και άνεργους, καλεί τα μέλη και τα ΔΣ των εργατουπαλληλικών Σωματείων, να συμμετάσχουν στην εκδήλωση – συζήτηση που διοργανώνουμε στην Κέρκυρα, το ΣΑΒΒΑΤΟ 21 Οκτώβρη και ΏΡΑ 8μμ, στο βιβλιοπωλείο ΠΛΟΥΣ, με θέμα “Οικονομία και Εργαζόμενοι”.

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ - ΕΡΝΕΣΤΟ ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ – ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ – ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ (20 ΜΑΡΤΗ 1960) ΣΤΟ ΚΟΥΒΑΝΕΖΙΚΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ (Κύκλος Εκπομπών ΛΑΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ) - ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΑ "ΝΕΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ"

ΕΡΝΕΣΤΟ ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ – ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ – ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ (20 ΜΑΡΤΗ 1960) ΣΤΟ ΚΟΥΒΑΝΕΖΙΚΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ (Κύκλος Εκπομπών ΛΑΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ)
Σαν σήμερα, 9 Οκτώβρη του 1967, εκτελείται στην Λα Ιγκέρα της Βολιβίας ο ατρόμητος, αυθεντικός επαναστάτης – αντιιμπεριαλιστής  ΕΡΝΕΣΤΟ ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ.  Σαν ελάχιστη τιμή στη ζωή και την δράση αυτού του μεγάλου αγωνιστή – απελευθερωτή από τα δεσμά του ιμπεριαλισμού, αλλά και οικοδόμου μιας νέας δίκαιης λαϊκής δημοκρατικής, σοσιαλιστικής κοινωνίας, τα ΝΕΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ δημοσιεύουν – στην επέτειο της δολοφονίας του – μια ραδιοφωνική ομιλία του με θέμα: ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ, που μεταδόθηκε από το ραδιόφωνο της Κούβας στις 20 του Μάρτη 1960, στον κύκλο των εκπομπών “Λαϊκό Πανεπιστήμιο”.

ΕΡΝΕΣΤΟ ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ – ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ

Αρχίζοντας μια ομιλία σαν κι αυτήν, απευθύνω, φυσικά, το χαιρετισμό μου σε όλους τους ακροατές της Κούβας, υπενθυμίζοντας ταυτόχρονα, τη σημασία αυτής της λαϊκής διαπαιδαγώγησης, που αφορά άμεσα όλες τις μάζες των εργατών μας, αλλά και των αγροτών μας. Με την ομιλία μου επιδιώκω να εξηγήσω τις αλήθειες της επανάστασης, απογυμνώνοντας την απ΄ όλα τα υποκατάστατα μιας γλώσσας που κατασκευάστηκε ειδικά για να αποκρυφτεί η αλήθεια.

Έχω την τιμή να εγκαινιάζω τον κύκλο των ομιλιών. Κανονικά αυτό θα΄ άπρεπε να γίνει από τον σύντροφο Ραουλ Καστρο, αλλά επειδή πρόκειται για οικονομικά θέματα, μου ανέθεσε να μιλήσω εγώ στη θέση του. Εμείς που είμαστε οι στρατιώτες της επανάστασης άμεσα εκτελούμε έργα που το καθήκον μας επιβάλλει και συχνά είμαστε υποχρεωμένοι να προχωρήσουμε στην εκτέλεση ορισμένων, για τα οποία, το ολιγότερο που μπορώ να πω είναι, πως δεν έχουμε την ιδανική κατάρτιση. Μια απ΄ αυτές τις περιπτώσεις είναι και η σημερινή: Οφείλω να εξηγήσω με απλές λέξεις και με κατανοητές για όλους ιδέες, την τεραστία σημασία του θέματος της πολιτικής εξουσίας και της οικονομικής ανεξαρτησίας. Πρέπει επίσης να τους ξεκαθαρίσω, γιατί αυτοί οι δυο στόχοι είναι πολύ στενά συνδεδεμένοι. Ο ένας μπορεί κάποτε να προηγείται του αλλού, όπως συνέβη μια ορισμένη στιγμή στην Κούβα, αλλά κανονικά πηγαίνουν πάντα ζευγαρωμένοι και πρέπει να συναντηθούν, είτε θετικά όπως στην Κούβα που, αφού επέτυχε την πολιτική της ανεξαρτησία, αφιερώνεται αμέσως στο να επιτύχει και την οικονομική, είτε αρνητικά στην περίπτωση των χωρών που επιτυγχάνουν την πολιτική τους ανεξαρτησία ΄η αποβλέπουν σ΄ αυτήν και που στην αδυναμία τους να εξασφαλίσουν την οικονομική τους ανεξαρτησία, αφήνουν την πολιτική τους ανεξαρτησία να αδυνατίσει, μέχρι που την χάνουν ολοκληρωτικά. Το επαναστατικό μας καθήκον, σήμερα, δεν πρέπει να ασχολείται μόνον με το φορτωμένο από απειλές παρόν μας. Πρέπει να σκεφτόμαστε επίσης και το μέλλον.

Το σύνθημα μας τούτη την ώρα πρέπει να είναι ο προγραμματισμός. Ο συνειδητός και έξυπνος προγραμματισμός όλων των προβλημάτων που θα τεθούν για την Κούβα στο μέλλον. Δεν πρέπει να αποβλέπουμε αποκλειστικά στην απάντηση, στην αντεπίθεση μιας άμεσης ίσως επίθεσης: οφείλουμε να κάνουμε μια γερή προσπάθεια προκείμενου να επεξεργαστούμε ένα σχέδιο που θα μας επιτρέψει να προβλέψουμε το μέλλον. Οι άνθρωποι της επανάστασης πρέπει να εκπληρώσουν τον προορισμό τους απόλυτα συνειδητά. Αλλά δεν αρκεί να γίνει αυτό μόνο από κείνους που έκαναν την Επανάσταση. Ολόκληρος ο λαός της Κούβας πρέπει να καταλάβει απόλυτα ποιες είναι όλες οι επαναστατικές αρχές και να ξέρει πως πέρα από τούτο το παρόν, για το οποίο ορισμένοι αμφιβάλλουν, ένα ευτυχισμένο κι ένδοξο μέλλον μας περιμένει. Στην πραγματικότητα είμαστε μεις που βάλαμε την πρώτη πέτρα της ελευθέριας στην Αμερική, γι΄ αυτό κι ένα τέτοιο πρόγραμμα είναι τόσο σημαντικό: όλοι, όσοι έχουν ένα μήνυμα, πρέπει να το γνωστοποιήσουν. Το ΄χουμε ξαναπεί: Κάθε φορά που ο πρωθυπουργός μας εμφανίζεται στην Τηλεόραση μας δίνει ένα μεγαλειώδες μάθημα, που μόνον ένας παιδαγωγός της ποιότητας του μπορεί να δώσει. Αλλά και γι΄ αυτή την περίπτωση έχουμε προγραμματίσει την εκπαίδευση μας και θέλουμε να την χωρίσουμε σε ειδικά θέματα και να μην αρκούμαστε μόνο σε απαντήσεις συνεντεύξεων. Και τώρα ας έλθουμε στο θέμα μας που αφορά, όπως λίγο πριν είπαμε, την πολιτική εξουσία και την οικονομική ανεξαρτησία.

Πριν μιλήσουμε για τις προσπάθειες που πραγματοποιεί η Επανάσταση αυτή τη στιγμή, προκείμενου αυτοί οι δυο στόχοι να γίνουν πραγματικότητα, θα εξηγήσω για σας τούτες τις δυο έννοιες που πρέπει πάντα να συμπορεύονται. Οι ορισμοί δεν είναι Ποτε ικανοποιητικοί. Αποβλέπουν πάντα να παγώσουν τους στόχους και να τους νεκρώσουν, αλλά πρέπει να δώσουμε τουλάχιστον μια γενική ιδέα αυτών των δυο δίδυμων στόχων. Μερικοί δεν καταλαβαίνουν (΄η δεν θέλουν να καταλάβουν, που κάνει το ίδιο) σε τι συνίσταται η εξουσία, και πανικοβάλλονται, όταν παραδείγματος χάριν η χώρα μας υπογράφει μια συμφωνία (στην οποία, εν παρένθεση, είχα την τιμή να συμμετέχω) όπως η εμπορική συμφωνία με την Σοβιετική Ένωση. Ο αγώνας για την εξουσία έχει προηγούμενα στην ιστορία της Αμερικής. Για να μην πάμε πολύ μακριά, αυτές τις μέρες, δυο μέρες πριν για την ακρίβεια, ήταν η επέτειος της απαλλοτρίωσης των εταιριών πετρελαίων του Μεξικού, από την κυβέρνηση του Λάζαρο Καρντενα. Εμείς, οι νέοι, ήμασταν τότε παιδια. Πάνε είκοσι χρόνια από τότε και δεν μπορούμε να διανοηθούμε τι πλήγμα ήταν, ένα παρόμοιο πλήγμα με το τωρινό, για την Αμερική. Πάντως οι όροι και οι μομφές ήταν οι ίδιες με κείνες που η Κούβα θα υποστεί σήμερα, ίδιες με κείνες που υπέστη η Γουατεμάλα πριν λίγο καιρό και που την έζησα προσωπικά. Είναι οι ίδιες που πρέπει να υποστούν στο μέλλον όλες οι χώρες που θα βαδίσουν αποφασιστικά σ΄ αυτό το δρόμο της λευτεριάς. Μπορούμε να πούμε σήμερα, σχεδόν χωρίς υπερβολή, ότι οι μεγάλες επιχειρήσεις του Τύπου και οι εκπρόσωποι των Ην. Πολιτειών δίνουν τον τόνο της σημασίας και της εντιμότητας μιας ιθύνουσας χώρας. Αρκεί ν΄ αντιστρέψουμε τους όρους. Όσο περισσότερο βάλλεται ένας πρωτοπόρος, τόσο καλύτερος είναι χωρίς αμφιβολία. Κι έχουμε σήμερα το προνόμιο να είμαστε η χώρα και η κυβέρνηση που μας χτυπούν αμείλικτα. Αυτό το ρεκόρ δεν περιορίζεται στο παρόν. Μπορούμε να πούμε πως είμαστε οι πλέον βαλλόμενοι στην ιστορία της Αμερικής, περισσότερο και από τη Γουατεμάλα, ίσως ακόμη και από το Μεξικό του ΄38 ΄η του ΄36, όταν ο στρατηγός Καρντενα διέταξε την εθνικοποίηση. Την εποχή εκείνη το πετρέλαιο έπαιζε σημαντικό ρόλο: Η ζάχαρη σήμερα παίζει τον ίδιο ρόλο σε μας: μιας μονοκαλλιέργειας προορισμένης για μια μοναδική αγορά.

«Όχι χώρες χωρίς ζάχαρη» ουρλιάζουν οι εκπρόσωποι της αντίδρασης. Και πιστεύουν πως αν η αγορά διακόψει και δεν αγοράζει τη ζάχαρη μας θα καταρρεύσουμε τελείως. Λες κι αυτή η αγορά που αγοράζει τη ζάχαρη μας το ΄κάνε μόνο και μόνο από την έγνοια της να μας βοηθήσει. Για αιώνες οι ιδιοκτήτες των σκλάβων κρατούσαν στα χέρια τους την πολιτική δύναμη και μετά απ΄ αυτούς οι φεουδάρχες. Και για να διευκολύνονται οι πόλεμοι κατά των έχθρων και κατά των επαναστάσεων των καταπιεσμένων, μεταβίβαζαν τα προνομία τους σ΄ έναν απ΄ αυτούς, αυτόν που τους ενσάρκωνε όλους, τον πιο αποφασισμένο, τον πιο σκληρό μάλιστα, που γινόταν ο βασιλιάς, κυρίαρχος και δεσπότης, που επέβαλε βαθμιαία τη θέληση του στη διάρκεια ιστορικών περιόδων, ωσότου την έφτανε στο απόλυτο.

Δεν θα ανατρέξουμε φυσικά σ΄ όλη την ανθρώπινη ιστορία και εξ αλλου ο καιρός των βασιλιάδων είναι αμετάκλητα τελειωμένος. Δεν μένουν παρά λίγα δείγματα στην Ευρώπη. Ο Φουλγκενσιο Μπατιστα δεν διανοήθηκε Ποτε να βαφτιστεί σε Φουλγκενσιο τον 1ο, αρκούσε να τον αναγνωρίσει σαν πρόεδρο κάποιος ισχυρός γείτονας και οι αξιωματικοί του στρατου, οι αφεντάδες δηλαδή των φυσικών δυνάμεων, των υλικών δυνάμεων, των εργαλείων του θανάτου, να τον σεβαστούν και να τον υποστηρίξουν σαν τον πιο δυνατό ανάμεσα τους, αναγνωρίζοντας τον σαν τον πιο σκληρό και σαν τον καλύτερα προστατευόμενο από τους ξένους φίλους.

Τώρα υπάρχουν βασιλιάδες χωρίς στέμματα: είναι τα μονοπώλια, αληθινοί αφέντες ολόκληρων χωρών, ακόμα και ηπείρων, σαν την περίπτωση της Αφρικής, ενός γερου τμήματος της Ασίας και δυστυχώς επίσης της Αμερικής μας. Κατά καιρούς προσπάθησαν να κυριαρχήσουν στον κόσμο. Όπως ο Χίτλερ, ο εκπρόσωπος των μεγάλων γερμανικών μονοπωλίων, που προσπάθησε να επιβάλει την ιδέα της ανωτερότητας μιας φυλής στον κόσμο, με έναν πόλεμο που στοίχισε τη ζωή 40 εκατομμυρίων ανθρώπινων υπάρξεων. Η σημασία των μεγάλων μονοπωλίων είναι τεραστία. Σε σημείο που να εξουδετερώνει την πολιτική ισχύ σε πολλές από τις δημοκρατίες μας. Πριν μερικά χρόνια διάβαζα ένα δοκίμιο του Παπινι, όπου ο ήρωας του, ο Γκογκ, αγοράζει μια δημοκρατία και λέει πως σκέπτεται να έχει πρόεδρο, βουλή, στρατο και αισθάνεται άρχοντας, ενώ στην πραγματικότητα έχει αγοράσει το αρχοντιλικι. Αυτή η καρικατούρα είναι απόλυτα ακριβής: υπάρχουν δημοκρατίες που έχουν όλα τα τυπικά στοιχεία για να είναι τέτοιες και που στην πραγματικότητα εξαρτώνται από την θέληση της πανταχού παρούσας Εταιρίας Φρούτων, από την Στανταρτ Οιλ ΄η από ένα μονοπώλιο πετρελαίων κι άλλες πάλι από τον βασιλιά του κασσίτερου ΄η από τους μεγαλέμπορους των καφέδων (και δεν δίνω ΄δω παρά αμερικανικά παραδείγματα, για να μη μιλήσουμε για την Αφρική ΄η την Ασία). Με αλλά λόγια η πολιτική κυριαρχία είναι ένας όρος που δεν πρέπει να προσπαθούμε να εξηγήσουμε με επιφανειακούς ορισμούς. Πρέπει να εμβαθύνουμε περισσότερο και να ερευνούμε τις ρίζες. Όλες οι συνθήκες, όλοι οι κώδικες των νομών επιβεβαιώνουν ότι η εθνική πολιτική κυριαρχία είναι μια ιδέα αδιαχώριστη από την έννοια του κυρίαρχου Κράτους, του μοντέρνου Κράτους. Αν δεν συνέβαινε αυτό, ορισμένες δυνάμεις δεν θα αισθάνονταν την υποχρέωση να αποκαλούν τις αποικίες τους ελευθέρα συνεταιρικά Κράτη προσπαθώντας με τον τρόπο αυτό να καμουφλάρουν την αποικιοποιηση με άλλους όρους. Το εσωτερικό καθεστώς του κάθε λαού που του επιτρέπει να εξασκεί την εξουσία του περισσότερο ΄η λιγότερο απόλυτα, είναι ένα θέμα που πρέπει να ρυθμίζεται απ΄ αυτόν τον ίδιο το λαό. Αλλά εθνική κυριαρχία, κατ΄ αρχήν, εξασφαλίζει σε μια χώρα το δικαίωμα να αρνείται οποιαδήποτε επέμβαση που θέτει σε κίνδυνο την ύπαρξη της, καθώς και το δικαίωμα να διαλέγει τον τρόπο της διακυβέρνησης που της ταιριάζει καλύτερα. Αυτό εξαρτάται από τη θέληση της και ο λαός της είναι ο μόνος που μπορεί ν΄ αποφασίσει αν μια κυβέρνηση πρέπει ΄η όχι να αλλάξει. Άρα όλες αυτές οι αρχές περί πολιτικής και εθνικής ισχύος δεν είναι παρά κούφια λόγια, όταν δεν συνοδεύονται από οικονομική ανεξαρτησία.

Είπαμε στην αρχή ότι η πολιτική κυριαρχία και οικονομική ανεξαρτησία συμβαδίζουν. Μια χώρα που δεν έχει δική της οικονομία και στην οποία εισβάλλουν ξένα κεφαλαία δεν μπορεί να ξεφύγει από την κηδεμονία της χώρας απ΄ όπου εξαρτάται. Και επί πλέον δεν μπορεί να επιβάλει τη θέληση της, αν βρεθεί σε αντίθεση με τα συμφέροντα της χώρας που την εξουσιάζει οικονομικά. Αυτό δεν είναι ακόμη πολύ ξεκάθαρο για τους Κουβανέζους και πρέπει να επιμείνω κι άλλο στο θέμα. Οι βάσεις της πολιτικής κυριαρχίας που θεμελιώσαμε την 1η του Γενάρη του 1959 δεν θα σταθεροποιηθούν απόλυτα παρά μόνον όταν θα έχουμε επιτύχει μιαν απόλυτη οικονομική ανεξαρτησία. Και μπορούμε να πούμε πως βρισκόμαστε σε καλό δρόμο, αν κάθε μέρα λαμβάνουμε κι ένα μέτρο που εξασφαλίζει την οικονομική μας ανεξαρτησία. Αν τα κυβερνητικά μέτρα διακόψουν αυτή την πρόοδο ΄η κάνουν έστω κι ένα βήμα προς τα πίσω, όλα χάνονται και ξαναγυρίζουμε αμετάκλητα στο σύστημα της αποικιοποιησης λίγο πολύ συγκαλυμμένα, ανάλογα με τα χαρακτηριστικά της κάθε χώρας και της κάθε κοινωνικής στιγμής.

Είναι πια πολύ δύσκολο να πνίξεις την πολιτική εξουσία μιας χώρας με την καθαρή και απροσχημάτιστη βία. Τα δυο τελευταία παραδείγματα είναι η απάνθρωπη και συμφωνημένη επίθεση των Γάλλων αποικιοκρατών στο Πορτ-Σαιντ της Αιγύπτου και η απόβαση των βόρειο-αμερικανικών στρατευμάτων στο Λίβανο. Πάντως οι Ην. Πολιτείες δεν στέλνουν πια το ναυτικό τους τόσο ατιμωρητί όσο άλλοτε και είναι πολύ πιο εύκολο να εξυφάνουν ένα δίκτυο ψευδολογιών, παρά να καταλάβουν μια χώρα μόνο και μόνο γιατί τα οικονομικά συμφέροντα κάποιων μονοπωλίων ζημιώθηκαν. Είναι δύσκολο να καταλάβεις μια χώρα που διεκδικεί το δικαίωμα να εξασκήσει την κυριαρχία της σε καιρούς όπου όλοι οι λαοί θέλουν να ακούγεται η φωνή και η ψήφος τους. Και δεν είναι εύκολο να αποκοιμίσεις την κοινή γνώμη της εν λόγω χώρας κι ολόκληρου του κόσμου. Χρειάζεται μια τεραστία προσπάθεια προπαγάνδας προκείμενου να προετοιμάσεις το έδαφος ώστε η παρέμβαση να φανεί λιγότερο αισχρή.

Αυτό ακριβώς έκαναν και με μας. Πρέπει πάντα και κάθε φορά που μας δίδεται η ευκαιρία να υπογραμμίζουμε ότι όλα ετοιμάζονται και γίνεται το παν για να υποδουλωθεί η Κούβα με οποιονδήποτε τρόπο και ότι δεν εξαρτάται παρά από μας να μη συμβεί αυτή η επίθεση. Αλλά εμείς πρέπει να δυναμώσουμε τη συνείδηση μας με τέτοιο τρόπο ώστε αν θελήσουν να μας επιτεθούν απ΄ ευθείας με συμπατριώτες μας να ξέρουν πως θα το πληρώσουν τόσο ακριβά ώστε να μην τολμήσουν να το κάνουν. Ετοιμάζονται να συντρίψουν αυτή την Επανάσταση, πνίγοντας την στην ανάγκη και στο αίμα, αν χρειαστεί, μόνο και μόνο γιατί πήραμε το δρόμο της οικονομικής μας ελευθέριας, μα και γιατί δίνουμε το παράδειγμα των μέτρων που τείνουν στην απελευθέρωση της χώρας μας, προσπαθώντας να επιτύχουμε ώστε να συναντηθεί το επίπεδο της οικονομικής μας ελευθέριας με την σημερινή μας πολιτική ελευθέρια και ωριμότητα.

πήραμε την πολιτική εξουσία και αρχίσαμε τον αγώνα για την απελευθέρωση μας μ΄ αυτή την εξουσία γέρα στερεωμένη στα χέρια του λαού. Ο λαός δεν μπορεί ούτε να ονειρευτεί την κυριαρχία αν δεν υπάρχει μια εξουσία που να ανταποκρίνεται στα συμφέροντα και στις προσδοκίες του. Λαϊκή εξουσία δεν σημαίνει μονάχα το ότι τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου, η αστυνομία, τα δικαστήρια και όλα τα όργανα της κυβέρνησης πρέπει να βρίσκονται στα χέρια του λαού. Σημαίνει επίσης πως και τα όργανα της οικονομίας πρέπει κι αυτά να περάσουν στα χέρια του λαού. Η επαναστατική κυβέρνηση (΄η η πολιτική κυριαρχία) είναι το όργανο για την οικονομική κατάκτηση προκείμενου να εδραιωθεί απόλυτα η εθνική κυριαρχία. Στην περίπτωση της Κούβας, αυτό σημαίνει ότι η επαναστατική κυβέρνηση είναι το όργανο που θα επιτρέψει στους Κουβανούς να κυβερνούν την Κούβα στην κυριολεξία, δηλαδή από την πολιτική μέχρι και την διαχείριση του πλούτου της γης μας και της βιομηχανίας μας. Δεν μπορούμε ακόμα να διακηρύξουμε πάνω από τους τάφους των μαρτύρων μας πως η Κούβα έγινε οικονομικά ανεξάρτητη. Και δεν μπορεί να γίνει, όσο ένα πολεμικό αγκυροβολημένο στις Ην. Πολιτείες, αρκεί για να παραλύσει ένα εργοστάσιο στην Κούβα, όσο μια οποιαδήποτε εντολή των μονοπωλίων αρκεί για να ακινητοποιήσει ένα κέντρο εργασίας. Η Κούβα θα είναι ανεξάρτητη όταν θα ΄χει αξιοποιήσει όλες της τις δυνατότητες, όλον της τον φυσικό πλούτο και όταν θα έχει βεβαιωθεί, δια των εμπορικών συμφωνιών της με τον κόσμο ολόκληρο, ότι καμία μονόπλευρη ενέργεια μιας οποιασδήποτε δύναμης δεν μπορεί να την εμποδίσει να διατηρήσει τον ρυθμό της παραγωγής της, σε όλα της τα εργοστάσια και σ΄ όλες της τις εξορμήσεις μέσα στα πλαίσια του προγραμματισμού που έχουμε θεμελιώσει. Μπορούμε μονάχα να πούμε ότι η πολιτική κυριαρχία, που είναι το πρώτο βήμα, καταχτήθηκε την ημέρα που η λαϊκή δύναμη θριάμβευσε, την ημέρα που η επανάσταση νίκησε, την 1η του Γενάρη του 1959.

Αυτή η ημερομηνία επαληθεύεται καθημερινά σαν το ξεκίνημα μιας εξαιρετικής χρονιάς στην ιστορία της Κούβας, καθώς επίσης και σαν το ορόσημο μιας καινούργιας εποχής. Έχουμε τη φιλοδοξία να πιστεύουμε πως δεν πρόκειται για ένα καινούργιο ορόσημο μόνο για την Κούβα, αλλά για ολόκληρη την Αμερική. Για την Κούβα, αυτή η 1η του Γενάρη είναι το τέλος της 26ης Ιουλίου 1953 και της 12ης Αυγούστου 1933, όπως της 24ης Φεβρουάριου 1895 ΄η της 10ης του Οκτώβρη του 1868. (ΣΣ Στις 10 Οκτωβρίου 1868 έγινε η εξέγερση της Γιαρα από τον Μανουελ ντε Σεσπεδες, αρχή του πρώτου Κουβανέζικου πόλεμου ανεξαρτησίας κατά της Ισπανίας. 24 Φεβρουάριου 1895 των Μαρτι Μασεο και Γκομεθ για τον δεύτερο πόλεμο ανεξαρτησίας. 12 Αυγούστου 1933, ο δικτάτορας Μαχαντο πέφτει ύστερα από ένα γενικό ξεσηκωμό. 26 Ιουλίου 1953 επίθεση του Φιντέλ Κάστρο κατά των στρατώνων της Μονκαντα). Αλλά είναι ακόμα και για την Αμερικανική μια ένδοξη ημερομηνία. Μπορεί να είναι η προέκταση εκείνης της 25ης Μάιου 1809 όπου ο Μουριλλο ξεσηκώθηκε στο Άνω Περού ΄η της 25ης Μάιου 1810 ημερομηνία της Συνέλευσης του Μπουένος Αύρες ΄η οποιασδήποτε άλλης ημερομηνίας που σημαδεύει το ξεκίνημα του αγώνα του αμερικανικού λαού για την πολιτική του ανεξαρτησία στον 20ο αιώνα.

Αυτή η 1η του Γενάρη που τόσα στοίχισε στο λαό της Κούβας συνοψίζει τους αγώνες πολλών Κουβανέζικων γενεών, μετά τη διαμόρφωση του έθνους, για την κυριαρχία, την πατρίδα, την ελευθέρια και την καθολική, οικονομική και πολιτική ανεξαρτησία της Κούβας. Δεν πρέπει πλέον να περιορίζουμε τη σημασία αυτής της ημερομηνίας σε ένα αιματηρό επεισόδιο, θεαματικό, ούτε καν αποφασιστικό, αλλά σε μια μόνη στιγμή στην ιστορία της Κούβας, γιατί η 1η του Γενάρη είναι η μέρα του θανάτου του δεσποτικού καθεστώτος του Φουλγκενσιο Μπατιστα, καθώς επίσης και η ημερομηνία που γεννήθηκε η πραγματική ελευθέρια πολιτικά ελεύθερη και κυρίαρχη και που υιοθετεί σαν ανώτατο νόμο της την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Αυτή η 1η Γενάρη αντιπροσωπεύει τον θρίαμβο όλων των προηγούμενων μαρτύρων μας, του Χοσε Μαρτι Αντονιο Μασεο, του Μαξιμο Γκομεθ, Καλιξτο Γκαρθια, Μονκαντα ΄η Χουαν Γκουαλμπερτο Γκομεθ και τους προηγουμενους απ΄ αυτούς Ναρσιζο Λοπεθ, Ιγναθιο Αγκναμοντε και Καρλος Μανουελ ντε Σεσπεδες που τους ακολούθησε μια πλειάδα μαρτύρων για την ιστορία της δημοκρατίας μας, τους Μελλα, τους Γκουιτερας, τους Φρανκ Παις, τους Χοσε Αντονιο Ετσεβερια και τους Καμιλο Σιενφουεγκος.

Ο Φιντέλ είχε απόλυτη συνείδηση, όπως πάντα, από τη στιγμή που δόθηκε ολοκληρωτικά στους αγώνες για το λαό του, για το μέγεθος και την επαναστατική άξια και την επισημότητα αυτής της ημερομηνίας που έκανε πραγματικότητα τον μαζικό ηρωισμό ενός ολόκληρου λαού: αυτού του θαυμαστού Κουβανέζικου λαού απ΄ όπου βγήκε η ένδοξη Αντάρτικη Στρατιά, κληρονόμος του επαναστατικού Στράτου που ξεσηκώθηκε κατά της Ισπανίας. Γι΄ αυτό αρέσει πάντα στον Φιντέλ να παραλληλίζει το εγχείρημα του εκείνο, που αντιμετώπισε με τη φούχτα των επιζώντων τη στιγμή της θρυλικής αποβίβασης στη Γκρανμα με τον ξεσηκωμό κατά της Ισπανίας. Τη στιγμή που άφηναν τη Γκρανμα εγκατέλειπαν όλες τους τις προσωπικές ελπίδες. Ο αγώνας άρχιζε. Ένας ολόκληρος λαός επρόκειτο να θριαμβέψει ΄η να καταστραφεί. Μα θριάμβεψε χάρις σ΄ αυτή την πίστη και στον τόσο στενό σύνδεσμο ανάμεσα στον Φιντέλ και τον λαό του, που δεν δείλιασε Ποτε, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές των επιχειρήσεων, γιατί ήξερε πως ο αγώνας δεν περιοριζόταν μόνο στα βουνά της Σιέρα Μαέστρα, αλλά σ΄ ολόκληρη την Κούβα, όπου ένας άντρας ΄η μια γυναίκα σήκωναν τη σημαία της αξιοπρέπειας. Ο Φιντέλ ήξερε, όπως το μάθαμε όλοι μετά, πως ο αγώνας δεν διεξαγόταν σ΄ ένα μέτωπο αλλά ότι παιζόταν η μοίρα όλου του λαού της Κούβας ακριβώς όπως συμβαίνει και με τον σημερινό μας αγώνα. Το υπογραμμίζει εξ αλλού κάθε στιγμή λέγοντας: «΄Η θα σωθούμε όλοι ΄η θα χαθούμε όλοι». Την γνωρίζετε αυτή τη φράση. Έχουμε να υπερνικήσουμε πολλά εμπόδια, όσα και τις μέρες που ακολούθησαν την απόβαση στη Γκρανμα. Αλλά σήμερα οι αγωνιστές δεν είναι μονάδες ΄η δεκάδες, αλλά εκατομμύρια. Ολόκληρη η Κούβα έχει γίνει μια Σιέρα Μαεστρα για να δώσει την αποφασιστική μάχη της ελευθέριας για το μέλλον και για την τιμή της πατρίδας μας και της Αμερικής, γιατί δυστυχώς είναι και η μόνη ανάμεσα στις χώρες που είναι έτοιμη για τον αγώνα.

Η μάχη της Κούβας δεν είναι αποφασιστική σε σχέση με την Αμερική, με την έννοια πως αν η Κούβα χάσει τη μάχη δεν θα τη χάσει και η Αμερική. Αντίθετα, αν η Κούβα κερδίσει θα κερδίσει η Αμερική ολόκληρη. Αυτή είναι η σημασία του νησιού μας, γι΄ αυτό θέλουν να καταστρέψουν αυτό το «κακό παράδειγμα» που δίνουμε. Στα 1956 ο στρατηγικός μας στόχος, ο γενικός στόχος δηλαδή του πόλεμου μας ήταν η ανατροπή της τυραννίας του Μπατιστα, η αποκατάσταση των αρχών της δημοκρατίας, της εξουσίας και της ανεξαρτησίας, που είχαν βιαστεί από τα ξένα μονοπώλια. Από τις 10 του Μάρτη (ΣΣ 10 Μαρτίου 1952 έγινε το πραξικόπημα του Μπατιστα την παραμονή των εκλογών) η Κούβα δεν ήταν πια παρά ένας στρατώνας. Η 10η Μαρτίου δεν ήταν έργο ενός ανθρώπου, αλλά μιας κάστας, μιας ομάδας ανθρώπων, ενωμένων από ορισμένο αριθμό προνομιών, και που ο ένας απ’ αυτούς ο πιο φιλόδοξος και ο πλέον θρασύς, ο Φουλγκενσιο, ο 1ος της ιστορίας μας, ήταν ο αρχηγός τους. Αυτή η κάστα υπάκουσε στην αντιδραστική τάξη της χώρας μας, στους μεγαλοϊδιοκτήτες, στα παρασιτικά κεφαλαία, σε στενή συμμαχία με τους ξένους αποικιοκράτες. Ήταν αρκετοί, μια σειρά δειγμάτων εξαφανισθεντων ως δια μαγείας, οι σάπιοι πολιτικοί εκείνοι, που συντρίβανε τις απεργίες και οι πρίγκιπες του παιχνιδιού και της εκπόρνευσης. Την 1η του Γενάρη πέτυχε ο βασικός στρατηγικός στόχος της επανάστασης, η καταστροφή δηλαδή της τυραννίας που επί επτά χρόνια ρουφούσε το αίμα της Κούβας. Αλλά η επανάσταση μας, που είναι μια συνειδητή επανάσταση, γνωρίζει πως πολιτική κυριαρχία και οικονομική εξουσία είναι στενότατα συνδεδεμένα.

Η επανάσταση μας δεν θέλει να επαναλάβει τα σφάλματα που έγιναν στα 1930: Με το να δολοφονήσεις απλώς έναν άνθρωπο, χωρίς να αντιληφτείς ότι αυτός ο άνθρωπος εκπροσωπεί μια τάξη και ένα σύστημα και πως αν δεν καταστραφεί όλο αυτό το σύστημα οι εχθροί του λαού θα εφεύρουν έναν άλλον άνθρωπο. Η Επανάσταση λοιπόν, οφείλει να καταστρέψει από τις ρίζες το κακό που τσακίζει την Κούβα. Πρέπει να μιμηθούμε τον Μαρτι και να επαναλαβαινουν αδιάκοπα πως ριζοσπαστικός δεν σημαίνει άλλο τίποτα, παρά τούτο: αυτό που πάει στις ρίζες. Ο ριζοσπαστισμός δεν εφαρμόζεται αν δεν βλέπεις το βάθος των πραγμάτων κι αν δεν συνεργάζεσαι για την ευτυχία των ανθρώπων. Ο Φιντέλ του έδωσε έναν καινούριο ορισμό: «Αυτή η Επανάσταση προτίθεται να ξεριζώσει τις αδικίες από τη ρίζα», λέγοντας ακριβώς ότι εννοούσε και ο Μαρτι αλλά με αλλά λόγια. Μια και ο μεγάλος αντικειμενικός στόχος πέτυχε με την ανατροπή της τυραννίας και την αποκατάσταση της επαναστατικής εξουσίας γεννημένης από τον λαό, ο νέος στρατηγικός στόχος αυτής της εξουσίας, που το οπλισμένο της χέρι είναι από τώρα κι έπειτα ένα όπλο του λαού, θα γίνει η κατάκτηση της οικονομικής ανεξαρτησίας, η καθολική δηλαδή εθνική κυριαρχία. Χθες οι αντικειμενικοί στόχοι της τακτικής του αγώνα ήταν η Σιέρα, οι πεδιάδες, η Σάντα Κλαρα, το Παλατι, τα κέντρα παραγωγής που έπρεπε να κατακτηθούν με μια κατά μέτωπο επίθεση ΄η με πολιορκία ΄η με παράνομη δράση.

Οι στόχοι της σημερινής μας τακτικής είναι ο θρίαμβος της Αγροτικής Μεταρρύθμισης, που θ΄ αποτελέσει τη βάση της βιομηχανοποίησης της χώρας, η εξάπλωση του εξωτερικού εμπορίου, η ανύψωση του βιοτικού λαϊκού επιπέδου, προκείμενου να επιτύχουμε το μεγάλο στρατηγικό μας στόχο που είναι η απελευθέρωση της εθνικής μας οικονομίας. Το οικονομικό μέτωπο είναι σήμερα στο προσκήνιο του αγώνα, ακόμα και αν υπάρχουν κι αλλά, τεραστίας σημασίας προβλήματα, όπως της παιδείας παραδείγματος χάριν. Η παιδεία θα μας επιτρέψει να φτιάξουμε τεχνικούς που είναι αναγκαίοι γι΄ αυτή τη μάχη. Αλλά και αυτό ακόμη επιβεβαιώνει πως το οικονομικό μέτωπο είναι το σημαντικότερο και ότι ο προορισμός της παιδείας θα είναι να προμηθεύει αγωνιστές γι΄ αυτόν τον αγώνα στις καλύτερες δυνατές συνθήκες. Μπορώ να αποκαλέσω τον εαυτό μου στρατιωτικό, στρατιωτικό που βγήκε από το λαό, που πήρε το όπλο όπως τόσοι άλλοι υπακούοντας απλά σε ένα προσκλητήριο, που πραγματοποίησε το καθήκον που τη στιγμή που χρειάστηκε και που βρίσκεται σήμερα στο πόστο που ξέρετε. Δεν ισχυρίζομαι πως είμαι ένας οικονομολογος. Απλά, όπως όλοι οι επαναστάτες αγωνιστές βρίσκομαι σ΄ αυτό το οχυρό που με τοποθετησαν και είμαι υποχρεωμενος να ανησυχω περισσότερο απ΄ οποιονδήποτε για την τύχη της εθνικής οικονομίας από την οποία εξαρτάται η μοίρα της Επανάστασης. Αυτή η μάχη στο οικονομικό πεδίο είναι διαφορετική από κείνες που δώσαμε στη Σιέρα: Αυτή εδώ είναι μάχη θέσεων, όπου το απρόοπτο δεν δημιουργείται σχεδόν Ποτε, όπου οι δυνάμεις συγκεντρώνονται και όπου οι επιθέσεις προετοιμάζονται συστηματικά. Στην παρούσα περίπτωση οι νίκες είναι προϊόντα εργασίας, σταθερότητας και προγραμματισμού. Πρόκειται για έναν πόλεμο που απαιτεί τον συλλογικό ηρωισμό, την θυσία του συνόλου και που δεν κρατάει μόνο μια μέρα, ούτε μια βδομάδα, ούτε καν ένα μήνα. Είναι ένας μακρύς πόλεμος και θα γίνεται ακόμη μακρύτερος, όσο δεν μελετούμε όλα τα χαρακτηριστικά του εδάφους και δεν αναλύουμε στο βάθος τον εχθρό.

Αυτός ο πόλεμος γίνεται πλέον με πολλών λογιων όπλα: από την συνεισφορά του 4% του μισθού των εργαζόμενων για τη βιομηχανοποίηση, ως την εργασία στην κάθε κοοπερατίβα και στην αποκατάσταση άγνωστων μέχρι σήμερα κλάδων στην εθνική μας βιομηχανία, όπως είναι η χημεία, η βαριά χημεία ΄η η σιδηρουργία… Ο κύριος στρατηγικός μας στόχος, αυτό να το θυμόσαστε συνεχώς, είναι η κατάκτηση της εθνικής κυριαρχίας.

Για να κατακτήσουμε ένα πράγμα πρέπει να το πάρουμε από κάποιον. Να μιλάμε καθαρά και να μην κρυβόμαστε πίσω από λέξεις, που μπορούν να ερμηνευτούν λανθασμένα. Αυτό που πρέπει να κατακτήσουμε, την κυριαρχία της χώρας, πρέπει να το αφαιρέσουμε απ΄ αυτόν τον κάποιον που ονομάζεται μονοπώλιο. Αν και τα μονοπώλια δεν έχουν πατρίδα γενικώς, έχουν όμως ένα κοινό γνώρισμα: όλα τα μονοπώλια που βρέθηκαν στη Κούβα και που εκμεταλλεύτηκαν την κουβανέζικη γη είναι στενότατα συνδεδεμένα με τις Ην. Πολιτείες. Αυτό πάει να πει, πως ο οικονομικός μας πόλεμος θα δοθεί με την μεγάλη δύναμη του Βορρά και πως δεν είναι απλός πόλεμος. Ο δρόμος προς την ελευθέρια εξαρτάται από την νίκη κατά των αμερικανικών μονοπωλίων. Ο έλεγχος της οικονομίας μιας χώρας από μιαν άλλη μειώνει μοιραία την οικονομία της ελεγχόμενης χώρας.

Ο Φιντέλ, δήλωσε στις 24 Φεβρουάριου στην C . T . C . (Συνομοσπονδία Κουβανών Εργατών): πώς να φανταστούμε μια επανάσταση που θα περίμενε από επενδύσεις ξένου ιδιωτικού κεφαλαίου την λύση των προβλημάτων της; Πώς να διανοηθούμε, πως μια επανάσταση που διεκδικεί τα δικαιώματα των εργατών που ποδοπατηθηκαν επί χρόνια, θα αναμενει λυσεις από το ξενο κεφαλαίο που πηγαινει εκεί όπου έχει τα περισσότερα συμφέροντα και που επενδυει όχι στα είδη τα αναγκαία για τη χώρα, αλλά σε κεινα που του επιτρέπουν, τα περισσότερα κέρδη του κεφαλαίου;

Η Επανάσταση δεν θα μπορούσε, λοιπόν, να παρει αυτό το δρόμο της διεργασιας. Έπρεπε να βρει έναν άλλο. Έπρεπε να χτυπήσει το πιο εξοργιστικο απ΄ όλα τα μονοπώλια, το της ιδιοκτησίας της γης, να το καταστρέψει, να το μεταβιβασει στα χέρια του λαού και ν΄ αρχίσει μετά τον αληθινο αγώνα. Η μάχη στο επίπεδο της αγροτικής Μεταρρυθμίσεις δεν ολοκληρώθηκε, αυτό είναι γεγονός. Δίδεται τώρα και θα δοθεί στο μέλλον. Γιατί βέβαια τα μεγάλα μονοπώλια κατείχαν εδώ μεγάλες εκτάσεις γης, δεν ήσαν όμως και τα ισχυρότερα της περιοχής, όπως της χημικής βιομηχανίας, της μηχανικής βιομηχανίας και του πετρελαίου.

Έπρεπε πάντως ν΄ αρχίσουμε από την αγροτική Μεταρρύθμιση. Οι μισοί περίπου από τους ιδιοκτήτες γαιών, Κουβανοί και μη, κατείχαν το 46% της εθνικής επιφάνειας και το 70% δεν κατείχε παρά τα 12% της εθνικής επιφάνειας. Υπήρχαν 62.000 αγροί μικρότεροι από τα ¾ της καμπαλλεριας (η καμπαλλερια ίση περίπου με 13,50 εκτάρια), ενώ η αγροτική μας Μεταρρύθμιση προβλέπει ότι δυο καμπαλλεριες αντιπροσωπεύουν το μίνιμουμ αναγκαίο, για να μπορέσει να ζήσει μια οικογένεια 5 προσώπων σε μη αρδευόμενη γη με ελάχιστα εισοδήματα. Στην επαρχία Καμαγκουαιη πέντε εταιρίες ζάχαρης έλεγχαν 56.000 καμπαλλεριες, δηλαδή το 20% της ολικής επιφάνειας της επαρχίας.

Τα μονοπώλια κατείχαν επί πλέον το νίκελ, το κοβάλτιο, το σίδηρο, το χρώμιο, το μαγγάνιο και όλη την εκμετάλλευση των πετρελαίων. Στο πετρέλαιο, π.χ. το μεταξύ των συμφωνηθέντων και απαιτηθεντων εκχωρήσεων ξεπερνούσε στο σύνολο την εθνική μας επιφάνεια. Όλο μας δηλαδή το εθνικό έδαφος ήταν διανεμημένο, επί πλέον το σύνολο των βράχων, και όλη η επιφάνεια της μεσογειακής Κούβας. Τελικά ορισμένες ζώνες διεκδικούσαν από δυο και τρεις εταιρίες που καταφεύγανε στα δικαστήρια. Χρειάστηκε λοιπόν να ξεκαθαρίσουμε κι αυτές τις ανακατεμένες ιδιοκτησίες των αμερικανικών εταιριών. Η κερδοσκοπία επί των ακίνητων χτυπήθηκε επίσης με την πτώση των ενοικίων και τώρα με τα σχέδια του I . N . A . V . (Εθνικό Ινστιτούτο Αποταμιεύσεως και Οικισμού) που θα παρέχει φτηνές κατοικιες. Εδώ υπήρχαν πολλά μονοπώλια ακίνητων. Ακόμα κι αν δεν ήταν όλα αμερικανικά, ήταν παρασιτικά κεφάλαια συνεταίρων των Αμερικανών. Με την παρέμβαση των μεγάλων αγορών και την δημιουργία λαϊκών μαγαζιών που φτάνουν σήμερα στα 1.400 στην κουβανέζικη ύπαιθρο, κατορθώσαμε να ανακόψουμε ΄η τουλάχιστον αρχίσαμε να ανακόπτουμε την κερδοσκοπία και το μονοπώλιο στο εξωτερικό εμπόριο.

Ξέρετε πως υψώνουν τις τιμές των προϊόντων και αν οι χωρικοί μας ακούνε αυτή τη στιγμή, γνωρίζουν καλά την μεγάλη διάφορα ανάμεσα στις σημερινές τιμές και τις τιμές που επιβάλανε οι τυχοδιώκτες σ΄ εκείνη τη θλιβερή εποχή σ΄ όλη την κουβανέζικη ύπαιθρο. Η ασύδοτη δράση των μονοπωλίων αναχαιτίστηκε τουλάχιστον.

Είχαμε ακόμη να ξεπεράσουμε έναν από τους σημαντικότερους σταθμούς στον αγώνα για την απελευθέρωση μας: την επίθεση εναντίον των μονοπωλίων του εξωτερικού εμπορίου. Έχουμε ήδη υπογράψει πολλά εμπορικά σύμφωνα με διάφορες χώρες και όλο και νέες χώρες επιζητούν την κουβανέζικη αγορά με όρους απόλυτης ισότητας. Απ΄ όλα τα σύμφωνα που έχουμε υπογράψει, το σημαντικότερο αναμφισβήτητα είναι αυτό που επιτύχαμε με τη Σοβιετική Ένωση. Της πουλήσαμε κάτι το τελείως ασυνήθιστο: όλο μας το ποσοστό ζάχαρης χωρίς ν΄ αφήσουμε τίποτα για την παγκόσμια αγορά. Έτσι εξασφαλίσαμε για μια πενταετία την πώληση ενός εκατομμυρίου τόνων το χρόνο. Φυσικά δεν παίρνουμε σε δολάρια παρά το 20% γι΄ αυτή τη ζάχαρη. Αλλά το δολάριο δεν είναι παρά ένα όργανο αγοράς, ούτε κι έχει άλλη άξια παρά την αγοραστική του και μις πληρωνομενοι σε πρώτες ύλες ΄η σε βιομηχανικά προϊόντα χρησιμοποιούμε απλά τη ζάχαρη σαν δολάριο. Κάποιος μου έλεγε τελευταία ότι αυτό το είδος της συμφωνίας είναι καταστρεπτικό γιατί η απόσταση που χωρίζει τη Σοβιετική Ένωση από την Κούβα υψώνει σημαντικά τις τιμές όλων των εισαγόμενων ειδών. Το σύμφωνο που υπογράψαμε για το πετρέλαιο καταρρίπτει όλες του τις προφητείες. Η Σοβιετική Ένωση αναλαμβάνει να προμηθεύει στην Κούβα ένα πετρέλαιο που κυμαίνεται σε μια τιμή κατώτερη κατά 33% από αυτήν των αμερικανικών μονοπωλίων που βρίσκονται στην πόρτα μας. Αυτό σημαίνει οικονομική απελευθέρωση.

Υπάρχουν φυσικά και κείνοι που ισχυρίζονται ότι όλες αυτές οι πωλήσεις στη Σοβιετική Ένωση είναι πωλήσεις με πολιτική χροιά που δεν αποβλέπουν παρά να ενοχλούν τις Ην. Πολιτείες. Ας το παραδεχτούμε. Η Σοβιετική Ένωση είναι ελεύθερη να ενοχλεί τις Ην. Πολιτείες αν αυτό της αρέσει. Αλλά σε μας πουλάει το πετρέλαιο και από μας αγοράζει τη ζάχαρη για να ενοχλήσει τις Ην. Πολιτείες και οποίες κι αν είναι οι προθέσεις της, εμείς δεν πουλάμε παρά εμπορεύματα και όχι την πολιτική μας κυριαρχία όπως το κάναμε άλλοτε. Σήμερα μιλάμε σαν ίσος προς ίσον. Σήμερα όταν μας επισκεφτεί ο αντιπρόσωπος μιας καινούργιας χώρας μας αντιμετωπίζει σαν ίσους προς ίσον. Και δεν έχει καμία σημασία το μέγεθος της χώρας από την οποία έρχεται ούτε και η δύναμη των κανονιών της. Η Κούβα, έθνος ελεύθερο έχει δικαίωμα ψήφου στα Ηνωμένα Έθνη. Ακριβώς όπως και οι Ην. Πολιτείες και η Σοβιετική Ένωση. Με αυτό το πνεύμα υπογράφτηκαν όλα τα σύμφωνα και μ΄ αυτό θα υπογραφούν και όλες οι μελλοντικές εμπορικές συμφωνίες. Ο Μαρτι, το είχε σωστά προβλέψει, πριν τόσα χρόνια, όταν είχε δηλώσει πως το έθνος που αγοράζει είναι κείνο που εξουσιάζει, ενώ το έθνος που πουλάει είναι κείνο που υποτάσσεται. Όταν ο Φιντέλ Κάστρο εξήγησε πως το εμπορικό σύμφωνο με τη Σοβιετική Ένωση ήταν πολύ ευνοϊκό για την Κούβα, μπορούμε να πούμε πως εκφραζόταν με τα αισθήματα ολόκληρου του κουβανέζικου λαού. Γιατί όλοι αισθανθήκαμε λίγο πιο ελεύθεροι, σήμερα, γιατί είμαστε απόλυτα βέβαιοι πως αυτή η εμπορική συμφωνία που υπογράψαμε είναι προς τιμή της εξουσίας μας, πολύ ευνοϊκή για την Κούβα. Εάν μελετήσουμε τα επαχθή δάνεια των αμερικανικών εταιριών και αν τα συγκρίνουμε με την πίστωση που μας παραχώρησε η Σοβιετική Ένωση με 2 ½ % τόκο για 12 χρόνια, ένα από τα χαμηλότερα επιτόκια στην ιστορία των διεθνών εμπορικών σχέσεων, τότε μόνο θα καταλάβουμε τη σημασία της. Αυτή η πίστωση θα χρησιμεύσει φυσικά για την αγορά σοβιετικών εμπορευμάτων, αλλά είναι επίσης φανερό πως τα παραχωρούμενα δάνεια από την Εξπορτ Μπανκ π.χ. που είναι δήθεν ένας διεθνής οργανισμός, χρησιμεύουν για να αγοράζουν προϊόντα

προκαθορισμένα από τα ξένα μονοπώλια. Ας πάρουμε μια Ηλεκτρική Εταιρία της Βιρμανίας π.χ. Η Εξπορτ Μπανκ της προσφέρει 8, ΄η και 15 εκατομμύρια πεζος. Εγκαθιστά ύστερα τα μηχανήματα παράγει μια Ηλεκτρική ενέργεια πολύ ακριβή και πολύ κακής ποιότητας. Κερδίζει τεραστία ποσά και εν συνεχεία το κράτος πληρώνει. Αυτά είναι τα συστήματα των διεθνών πιστώσεων, πολύ διαφορετικά από μια πίστωση παραχωρηθείσα σ΄ ένα έθνος για να επωφεληθεί αυτό το ίδιο και όλοι οι απόγονοι του. Θα ήταν τελείως διαφορετικό αν η Σοβιετική Ένωση δάνειζε 100 εκατομμύρια πεζος σε μια απ΄ αυτές τις εταιρίες για να εγκαταστήσει και να εξαγάγει μετά τα κέρδη στη Σοβιετική Ένωση. Αλλά τελικά θα εγκαταστήσουμε μια μεγάλη επιχείρηση σιδηρουργίας και ένα διυλιστήριο πετρελαίου, καθ΄ ολοκληρία εθνικά και για την εξυπηρέτηση του λαού.

Με αλλά λόγια: ότι πληρώνουμε αντιπροσωπεύει αποκλειστικά το αντίτιμο εκείνων που λαβαίνουμε και πρόκειται για ένα αντίτιμο σωστό και τίμιο, όπως το είδαμε ήδη στην περίπτωση του πετρελαίου. Δεν ισχυρίζομαι ότι σε όλες τις συμφωνίες, που θα υπογράφουμε πάντα και με τον ίδιο ειλικρινή τρόπο που η κυβέρνηση εξηγεί όλες της τις ενέργειες, θα μπορούμε να σας αναγελούμε το ίδιο εξαιρετικά χαμηλές τιμές για όλα τα εμπορεύματα και τα βιομηχανικά είδη που θ΄ αγοράζουμε. Πρέπει ακόμη να αναφέρουμε πως ο Νταριο ντε λα Μαρινα (ΣΣ Ο επίσημος εκπρόσωπος της κουβανέζικης μπουρζουαζίας που μετανάστεψε στο Μαϊάμι) έχει αντιρρήσεις. Λυπούμαι που δεν κρατώ μαζί μου ένα άρθρο πολύ ενδιαφέρον, όπου εξηγεί με 5, 6 ΄η 7 επιχειρήματα τους λόγους που τον κάνουν να κριτικάρει αυτή την εμπορική συμφωνία. Όλα είναι λανθασμένα, τόσο στην ερμηνεία τους, που είναι ήδη σοβαρό, όσο και στις πληροφορίες τους. Ισχυρίζεται π.χ. πως αυτή η συμφωνία σημαίνει πως η Κούβα αναλαμβάνει την υποχρέωση να υποστηρίζει τους σοβιετικούς ελιγμούς στα Ηνωμένα Έθνη. Για την ακρίβεια πρόκειται για μια δήλωση τελείως ανεξάρτητη απ΄ αυτή τη συμφωνία και που συντάχθηκε κοινή συναινέσει, σύμφωνα με την οποία η Κούβα υποχρεώνεται να υποστηρίζει την ειρήνη στα Ηνωμένα Έθνη. Ούτε λίγο, ούτε πολύ κατηγορούν την Κούβα, όπως ήδη το εξήγησε ο Φιντέλ, γιατί κάνει ακριβώς αυτό για το οποίο δημιουργήθηκαν τα Ηνωμένα Έθνη σύμφωνα με το καταστατικό τους. Ο υπουργός μας Εμπορίου, ανέτρεψε όλα τα αλλά οικονομικά του επιχειρήματα τα γεμάτα ανακρίβειες και χοντροκομμένες ψευτιές. Απ΄ αυτές η φοβερότερη αφορά την τιμή. Ξέρετε πως η τιμή της ζάχαρης στην παγκόσμια αγορά, εξαρτάται φυσικά από την πρόσφορα και τη ζήτηση. Ο Νταριο ντε λα Μαρινα λέει πως αν αυτό το εκατομμύριο τόνοι που πουλάει η Κούβα ξαναπουληθει από τη Σοβιετική Ένωση, η Κούβα δεν θα κερδίσει τίποτα. Είναι ψέμα για τον απλούστατο λόγο ότι στην εμπορική συμφωνία διευκρινίζεται καθαρά πως η Σοβιετική Ένωση δεν έχει δικαίωμα να εξαγάγει τη ζάχαρη παρά μόνο στις χώρες που αγοράζουν πάντα απ΄ αυτήν. Η Σοβιετική Ένωση εισαγάγει ζάχαρη, αλλά και εξαγάγει διυλισμένη ζάχαρη σε ορισμένες γειτονικές (συνορεύουσες) χώρες που δεν διαθέτουν διυλιστήρια, όπως το Ιράν. Η Σοβιετική Ένωση θα συνεχίσει φυσικά να εξυπηρετεί τις χώρες τις οποίες προμήθευε συνήθως, αλλά η ζάχαρη μας θα καταναλώνεται εξ ολόκληρου στα πλαίσια της αυξήσεως της λαϊκής κατανάλωσης σ΄ αυτή τη χώρα.

Αν οι Αμερικανοί ανησυχούν τόσο πολύ (το ίδιο το Κονγκρεσσο Ισχυρίζεται πως η Σοβιετική Ένωση τους συναγωνίζεται) κι αν αυτοί οι ίδιοι πιστεύουν στη Σοβ. Ένωση, γιατί δεν θα την πιστέψουμε και μις όταν το λέει και σ΄ επίμετρο το υπογράφει πως αυτή η ζάχαρη προορίζεται για την εσωτερική της κατανάλωση; Και γιατί μια εφημερίδα διασπείρει την αμφιβολία που κυκλοφορώντας μπορεί πραγματικά να βλάψει τις τιμές της ζάχαρης; Γιατί απλούστατα αυτός είναι ο ρόλος της αντεπανάστασης. Ο ρόλος εκείνων που δεν αποφασίζουν να χάσουν τα προνομία τους. Εξάλλου όσον αφορά την τιμή της κουβανέζικης ζάχαρης η Λινγκολν Πραις έκανε μια ειδική ανακοίνωση από μέρους των αντίπαλων: Αυτοί ισχυρίζονται πως αυτά τα εκατό ΄η εκατόν σαράντα εκατομμύρια πεζός που οι Ην. Πολιτείες πληρώνουν επί πλέον για τη ζάχαρη είναι ένα Δώρο προς την Κούβα. Δεν είναι ακριβές: Σύμφωνα με τα τελωνειακά σύμφωνα που υπέγραψε η Κούβα, πλήρωνε για κάθε πεζός που ξόδευαν για την Κούβα οι Αμερικανοί, ένα πεζός και δεκαπέντε σέντσια. Που σημαίνει πως σε δέκα χρόνια χίλια εκατομμύρια δολάρια πέρασαν από τα χέρια του κουβανέζικου λαού στα αμερικανικά μονοπώλια. Δεν έχουμε λόγους να κάνουμε δώρα σ΄ οποιονδήποτε, και θα προτιμούσαμε αυτά τα λεφτά να πήγαιναν στα κουβανέζικα χέρια παρά στα αμερικανικά. Γιατί τα μονοπώλια δεν είναι παρά όργανα καταπίεσης που εμποδίζουν τους σκλαβωμένους λαούς του κόσμου να πάρουν το δρόμο της ελευθέριας. Τα ευτελή δάνεια που έκαναν οι Ην. Πολιτείες στην Κούβα, μας στοίχισαν 61 σέντσια τόκο κατά πεζός κι αυτό με μικρές προθεσμίες. Ας μη συζητήσουμε τι θα μας στοίχιζε ένα μακροπρόθεσμο δάνειο σαν αυτό που πετύχαμε από τη Σοβιετική Ένωση. Γι΄ αυτό ακολουθώντας τις συμβουλές του Μαρτι αποφασίσαμε να διαφοροποιήσουμε τελείως την τακτική μας στις συναλλαγές του εξωτερικού εμπορίου, χωρίς να δεσμευόμαστε με κανέναν αγοραστή αλλά και να ποικίλουμε την εσωτερική μας παραγωγή ώστε να εξυπηρετήσουμε πλατύτερα τις αγορές.

Η Κούβα πάει μπροστά. Ζούμε σε μια αληθινά κοσμογονική εποχή της ιστορίας μας, μια περίοδο που όλες οι χώρες της Αμερικής έχουν τα μάτια καρφωμένα πάνω σ΄ αυτό το μικρό νησί και που όλα τα αντιδραστικά καθεστώτα κατηγορούν την Κούβα σαν υπεύθυνη για όλες τις λεκές εκδηλώσεις αγανάκτησης που ξεσπούν σε μερικά σημεία της Αμερικής. Το διευκρινίσαμε ήδη πως η Κούβα δεν κάνει εξαγωγή επαναστάσεων. Οι επαναστάσεις δεν εξάγονται. Δημιουργούνται, σε μια χώρα τη στιγμή που οι αντιθέσεις φτάνουν σε οξύτητα. Αλλά η Κούβα εξάγει αποτελεσματικά το παράδειγμα της. Το παράδειγμα ενός μικρού λαού που αψηφά τους ψεύτικους επιστημονικούς νόμους, τους «γεο-πολιτικούς» λεγόμενους και που παρ΄ όλο που βρίσκεται στο στόμα του θηρίου τολμά να διαλαλεί τη λευτεριά του. Αυτό είναι το έγκλημα του και το παράδειγμα που τρέμουν οι ιμπεριαλιστές. Θέλουν να μας συντρίψουν γιατί γίναμε μια σημαία για τη λατινική Αμερική. Θέλουν να μας επιβάλουν το δόγμα Μονρόε. Μια νέα του εκδοχή προτάθηκε στο Κογκρέσο, αλλά νομίζω πως απορρίφτηκε και ευτυχώς για την ίδια την Αμερική. Διάβασα τις προτάσεις που προδίδουν μια τέτοια πρωτόγονη νοοτροπία, τόσο αποικιοκρατική, ώστε πιστεύω πως θα ΄τανε μια ντροπή για τον αμερικανικό λαό να δεχτεί παρόμοια πρόταση. Αυτή η εισήγηση ανάσταινε το δόγμα Μονρόε, αλλά με μεγαλύτερη οξύτητα. Θυμάμαι ακριβώς μια από τις παραγράφους του: «Γι΄ αυτούς τους λόγους το δόγμα Μονρόε διευκρινίζει συγκεκριμένα ότι καμία χώρα, ξένη προς την Αμερική, δεν μπορεί να μετατρέψει σε σκλάβους τις αμερικανικές χώρες». Με αλλά λόγια οι χώρες της Αμερικής μπορούν να το κάνουν. Το κείμενο συνεχίζει: «…αυτός είναι ένας επί πλέον λόγος που επιτρέπει την παρέμβαση μας χωρίς να επικαλεστούμε τον Ο.Ε.Α.». Και θα φέρουν τον Ο.Ε.Α. προ τετελεσμένων γεγονότων. Αυτοί είναι οι πολιτικοί κίνδυνοι που επισύρει η οικονομική μας εκστρατεία για την απελευθέρωση μας. Το τελευταίο πρόβλημα είναι η επένδυση των συμβολων μας, η επένδυση της εθνικής μας προσπάθειας για να πετύχουμε το γρηγορότερο τους οικονομικούς μας στόχους. Στις 24 Φεβρουάριου ο Φιντέλ Κάστρο δήλωσε στους εργάτες δεχόμενος συμβολικά το 4%.

«…Όταν η Επανάσταση πήρε την εξουσία τα αποθέματα δεν μπορούσαν να ελαττωθούν περισσότερο και ο λαός μας είχε συνηθίσει στην εισαγωγή περισσότερων καταναλωτικών Αγάθων απ΄ αυτά που εξήγαγε».

Μια χώρα που βρίσκεται σε τέτοια κατάσταση πρέπει ΄η να κάνει οικονομίες ΄η να δεχθεί ξένο κεφαλαίο. Είχαμε αποφασίσει να εισάγουμε ιδιωτικό κεφαλαίο. Όταν πρόκειται για ιδιωτικό εθνικό κεφαλαίο, το κεφαλαίο βρίσκεται μέσα στη χώρα. Αλλά όταν πρόκειται για εισαγωγή ξένων κεφαλαίων εξ ανάγκης κι όταν η λύση που προτείνεται είναι η επένδυση ξένων κεφαλαίων, τότε τα κίνητρα δεν είναι βέβαια ούτε γενναιοδωρία ούτε ευγένεια από συμπόνια, ούτε και η επιθυμία να βοηθηθούν οι λαοί. Το ιδιωτικό κεφαλαίο κινητοποιείται με το σκοπό να βοηθηθεί για λογαριασμό του. Το ξένο ιδιωτικό κεφαλαίο είναι το πλεόνασμα του κεφαλαίου μιας χώρας, που μεταφέρεται σε μια άλλη χώρα όπου οι μισθοί θα είναι πολύ χαμηλότεροι, οι συνθήκες της ζωής και οι πρώτες ύλες σε χαμηλό κόστος και έτσι τα κέρδη θα είναι περισσότερα. Δεν είναι η γενναιοδωρία που διεγείρει την επιθυμία των επενδύσεων του ξένου ιδιωτικού κεφαλαίου, αλλά το κέρδος και εμείς αντισταθήκαμε πάντα στη λύση του να λύσουμε τα προβλήματα της εκβιομηχάνισης μας σε όφελος του ιδιωτικού κεφαλαίου. Θα επενδύσουμε 300 εκατομμύρια στη γεωργία και τη βιομηχανία. Θα δώσουμε τη μάχη για την εξέλιξη της χώρας μας και για να επουλώσουμε τις πληγές μας. Ασφαλώς ο δρόμος δεν είναι εύκολος. Ξέρετε ότι μας απειλούν, ότι μελετούν οικονομικά αντίποινα, με ίντριγκες, με σχέδια να μας καταργήσουν από την αγορά κλπ., στην προσπάθεια μας να πουλήσουμε τα προϊόντα μας. Αυτό σημαίνει πως πρέπει να οπισθοχωρήσουμε; Να εγκαταλείψουμε κάθε προσπάθεια ανόδου μόνο γιατί μας απειλούν; Ποιος είναι ο σωστός δρόμος για τον λαό; Ποιον αδικούμε επιδιώκοντας την πρόοδο μας; Μήπως θέλουμε να ζήσουμε εκμεταλλευόμενοι την εργασία άλλων λαών; Τι θέλουμε εμείς οι Κουβανοί; Δεν θέλουμε να ζήσουμε από τον ιδρώτα των άλλων, αλλά από τα δικά μας, για να ικανοποιήσουμε όλες τις υλικές ανάγκες του λαού μας και μετά απ΄ αυτό να λύσουμε τα αλλά προβλήματα της χώρας: παιδεία, υγιεινή, άνεση. Το πώς θα διαθέσουμε αυτά όλα τα εκατομμύρια, αυτό θα σας το εξηγήσει ένας άλλος συνάδελφος στην ομιλία του. Και θα σας πει ακόμη, γιατί (και όχι μόνο πως) θα τα διαθέσουμε όπως αποφασίσαμε.

Και τώρα απευθύνομαι στους αδύνατους, σε κείνους που φοβούνται, σε κείνους που σκέπτονται πως βρισκόμαστε σε μια κατάσταση μοναδική στα ιστορικά χρονικά, σε κατάσταση απελπισίας. απευθύνομαι σε όσους πιστεύουν πως αν δεν σταματήσουμε ΄η αν δεν υποχωρήσουμε είμαστε χαμένοι και θα σας διηγηθώ ένα σύντομο ανέκδοτο του Γεζους Σιλβα Χερζογκ, μεξικάνου οικονομολόγου, συντάκτη του νόμου εξαγωγής πετρελαίου, ανέκδοτο που αναφέρεται ακριβώς στην εποχή που ανθούσε στο Μεξικό το διεθνές κεφαλαίο. Σ΄ αυτό συνοψίζονται όλα όσα λέγονται σήμερα για την Κούβα. Ακουστέ το: «Φυσικά θα ισχυριστούν πως το Μεξικό ήταν μια κομμουνιστική χώρα. Το φάντασμα του κομμουνισμού εμφανίστηκε. Ο πρεσβευτής Ντανιέλ, στο βιβλίο που ήδη ανέφερα άλλοτε, γράφει πως κάνει ένα ταξίδι στην Ουάσιγκτον εκείνες τις δύσκολες μέρες κι ότι ένας Άγγλος κύριος του μιλάει για τον μεξικάνικο κομμουνισμό. Κι ο Ντανιέλ άπαντα: Ε, λοιπόν, ο μόνος κομμουνιστής που γνωρίζω εγώ στο Μεξικό είναι ο Ντιέγκο ντε Ριβέρα. Αλλά τι είναι ένας κομμουνιστής; Ρωτάει αμέσως μετά τον Άγγλο κύριο. Αυτός κάθεται σε μια άνετη πολυθρόνα, σκέπτεται, σηκώνεται και δίνει τον πρώτο ορισμό. Αλλά δεν τον ικανοποιεί. Ανακάθεται, σκέπτεται πάλι, εμπνέεται για λίγο, ξανασηκώνεται και δίνει ένα καινούργιο ορισμό. Μα πάλι δεν του αρέσει. Το πήγαν – έλα συνεχίζεται ώσπου λέει απελπισμένος στον Ντανιέλ: Κύριε ένας κομμουνιστής είναι κάτι που μας σκανδαλίζει».

Μπορείτε να διαπιστώσετε πως η ιστορία επαναλαμβάνεται. Είμαι βέβαιος πως σκανδαλίζουμε αρκετά τους άλλους. Φαίνεται πως ο Ραουλ και γω έχουμε την τιμή να θεωρούμαστε από τους πλέον σκανδαλώδεις. Η ιστορία λοιπόν επαναλαμβάνεται. Ακριβώς όπως και το Μεξικό, όταν εθνικοποίησε το πετρέλαιο του και επέμεινε στα σχέδια του, (και ο Καρντενα θεωρήθηκε ο μεγαλύτερος πρόεδρος της χώρας) έτσι θα επιμείνουμε και μις. Όλοι όσοι βρίσκονται από την άλλη παράταξη θα μας πουν όπως θέλουν. Και πάντα θα ΄χουν κάτι να λένε. Εμείς θα δουλέψουμε για το καλό του λαού και δεν θα υποχωρήσουμε, όσο δε για κείνους που η Επανάσταση κατάσχεσε και απαλλοτρίωσε τα αγαθά τους, ας μην ξαναγυρίσουν.

Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ - ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΝΑΚ

1) Το προσχέδιο του προυπολογισμού 2018 που κατέθεσε η κυβέρνηση επιβεβαιώνει την σταθεροποίηση και κλιμάκωση της πολιτικής εθνικής εξάρτησης - λαϊκής κοινωνικής εξαθλίωσης που έχουν επιβάλει στην χώρα μας τα ευρωατλαντικά κέντρα, η ντόπια ξεπουλημένη αστική τάξη και το εγχώριο πολιτικό μπλοκ εξουσίας που τους υπηρετεί. Σύμφωνα με τις προβλέψεις του προσχεδίου, πρόκειται για άγρια κλιμάκωση της φόρο επιδρομής, με παραπέρα μείωση των δημόσιων δαπανών και της δημόσιας λαϊκής κατανάλωσης, με στόχο αυξημένο ρυθμό ψευτό ανάπτυξης και διογκωμένο πρωτογενές πλεόνασμα, άνω το 3,5%, δηλαδή πλεόνασμα του "λαϊκού αίματος".. Η προβλεπόμενη εκτίμηση της ανεργίας μιλά για μείωση μιας μονάδας (19%) που έτσι και αλλιώς αποτελεί διαστρέβλωση της πραγματικότητας, ενώ το λεγόμενο χρέος (βασικό εργαλείο εξάρτησης - εξαθλίωσης) συνεχίζει την δεσποτική - καταλυτική επικυριαρχία του, με πρόβλεψη 184,7% του ΑΕΠ. Στο πίσω κάθισμα του κυβερνητικού οχήματος η Δεξιά των Μητσοτάκη - Γεωργιάδη κλπ, πιέζει και διεκδικεί μια ακόμα σκληρότερη, ακόμα πιο βάρβαρη ταξική αστική πολιτική, περιστολής κοινωνικών δημόσιων δαπανών, συντριβής του εργαζόμενου και άνεργου κόσμου, ενώ ακολουθώντας τους ίδιους "ασφαλείς" δρόμους των "αυταπατών" του Τσίπρα, "βασίζει" την οικονομική της πολιτική, στην "διαπραγμάτευση" μείωσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, από τα διεθνή κέντρα.. Η ΕΝΑΚ απευθύνει προς τον εργαζόμενο - άνεργο κόσμο και την νεολαία, κάλεσμα μαζικής αντίστασης απέναντι στις κυρίαρχες πολιτικές λιτότητας και κοινωνικής βαρβαρότητας, που δεν έχουν - και δεν θα έχουν τέλος. Κανένας εφησυχασμός. Μπροστά, στην ατζέντα της "τρίτης αξιολόγησης"  βρίσκεται η επίθεση για την περιστολή και των ελάχιστων εργατικών - πολιτικών - συνδικαλιστικών κατακτήσεων του εικοστού αιώνα. Άμεσα, είναι αναγκαίος ο λαϊκός εργατικός αγωνιστικός αναβρασμός, ένα πλατύ ενωτικό και μαζικό κίνημα αντίστασης, πρώτα - πρώτα ένα κίνημα ενεργοποίησης στην εργατική λαϊκή βάση, πέρα και ανεξάρτητα με τον ρόλο των λεγόμενων "ηγεσιών".
   
2) Οι γερμανικές εκλογές, επιβεβαιώνοντας μια πορεία οικονομικό πολιτικού - κοινωνικού εκφασισμού της - έτσι και αλλιώς - βαθιά αντιδραστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης, μια πορεία ενορχηστρωμένη από τα μεγάλα κεφάλαια και τις πολυεθνικές των ισχυρών κρατών (Γερμανία, Γαλλία κ.α)  διαμορφώνουν ακόμα δυσκολότερες και περίπλοκες τις συνθήκες για την εθνικά εξαρτημένη και οικονομικά εξαθλιωμένη χώρα μας και τον εργαζόμενο - άνεργο κόσμο της. Οι πρόσφατες καθησυχαστικές δηλώσεις Ντάισελμπλουμ  από την Αθήνα, είναι ασφαλώς δηλώσεις σκοπιμότητας που αποσκοπούν στον εφησυχασμό μέχρι τον σχηματισμό της νέας γερμανικής κυβέρνησης. Τα γεγονότα στην Καταλονία, με την παρεμπόδιση του δημοψηφίσματος, την άγρια βία από την κυβέρνηση της Μαδρίτης και την αρχική εκκωφαντική σιωπή - και τελικά την πολιτική κάλυψη της ΕΕ στον Ραχόι , ρίχνουν και πάλι τις μάσκες των δημοκρατικών δικαιωμάτων και των "πολιτικών ελευθεριών" στην ΕΕ.
Από πολιτική άποψη, οι ευθύνες της ντόπιας ξεπουλημένης αστικής τάξης και του ευρύτατου (φανερού και κρυφού) τόξου των εγχώριων "ευρωπαϊστών" της σύγχρονης "μεγάλης ιδέας" του λεγόμενου ευρωπαϊσμού , που κατά την εκτίμηση μας περιλαμβάνει ένα ευρύ πλέγμα πολιτικών τάσεων και μαζί, το σύνολο των κομμάτων της σημερινής βουλής, είναι ευθύνες τεράστιες και εγκληματικές, οδηγώντας την Ελλάδα του εικοστού πρώτου αιώνα σε πολύ ολισθηρούς δρόμους.. Το μαζικό λαϊκό αίτημα για άμεση, εδώ και τώρα αποχώρηση της Ελλάδας από ευρωζώνη - ΕΕ, λαϊκό αίτημα που οι κυρίαρχες σήμερα δυνάμεις προσπαθούν με κάθε μέσο να αποκρύψουν, έρχεται και επανέρχεται στο προσκήνιο, σαν βασικό στοιχείο του πολιτικού - κοινωνικού αγώνα και της ΕΝΑΚ.

 3) Η χώρα μας, η οικονομία και η κοινωνία της,  βρίσκεται τώρα ανάμεσα στο τέλος της δεύτερης ιμπεριαλιστικής ευρωατλαντικής (ΕΕ - ΔΝΤ/ ΗΠΑ) επιθεώρησης - αξιολόγησης και στην έναρξη της τρίτης, που θα οδηγήσει σύμφωνα με τα "επισήμως" λεχθέντα στο τέλος των μνημονίων και της "επιτροπείας" τον Αύγουστο του 2018.. Όμως, αυτός ο ισχυρισμός, για το τέλος των μνημονίων και την "ανάκτηση εθνικής κυριαρχίας" που έχει ματώσει και καταστρέψει τον λαό και την χώρα, ισχυρισμός των κυβερνήσεων Γιώργου Παπανδρέου, Παπαδήμου - Καρατζαφέρη, Σαμαρά - Βενιζέλου - Μητσοτάκη, Τσίπρα, με την άμεση η έμμεση  συνδρομή και πολλών άλλων, αποδεικνύεται  και πάλι θολός, αβέβαιος, ψεύτικος. Οι πρόσφατες δηλώσεις των κορυφαίων παραγόντων της ΕΕ  Βίζερ, Μοσχοβισί κ.α επιβεβαιώνουν την συνέχιση "επ αόριστον" της στενής επιτροπείας των ιμπεριαλιστικών κέντρων στην χώρα μας, που σε συνάρτηση με την υπόθεση του λεγόμενου χρέους, εκτείνεται σε βάθος πολλών δεκαετιών, ουσιαστικά σε ολόκληρο τον 21ο αιώνα. Και ενώ η ντόπια ξεπουλημένη αστική τάξη φροντίζει ήδη για την δική της ασφαλή και πλουσιοπάροχη προσαρμογή μέσα σε αυτές τις τραγικές συνθήκες που ενέπλεξε την χώρα, το μέλλον του εργαζόμενου κόσμου και των νέων γενεών, που είναι ο κορμός και η καρδιά της Ελλάδας, εξελίσσεται σκοτεινό, ζοφερό. Η προοπτική  ανατροπής αυτής της βάρβαρης πραγματικότητας, η προοπτική της εθνικής ανεξαρτησίας, με άμεση έξοδο από την ΕΕ,  της παραγωγικής ανοικοδόμησης και της εργατικής λαϊκής κυριαρχίας αποτελεί την μοναδική βάσιμη ελπίδα, αποτελεί υπόθεση συσπείρωσης και αγώνα επιβίωσης του λαού, αποτελεί την βάση του πολιτικού αγώνα και της δράσης της ΕΝΑΚ.

4) Ενώ το ξεπούλημα των υποδομών και του πλούτου της χώρας συνεχίζεται ακάθεκτο (πρόσφατα άρχισε να λαμβάνει και η Γαλλία του Μακρόν το μερτικό της) στα διάφορα ξένα συμφέροντα κρατικών οργανισμών και πολυεθνικών ομίλων, που ήδη άρχισαν να ξεσαλώνουν με έξαλλες απαιτήσεις (πχ Fraport) - με τον Μητσοτάκη φανερά ενοχλημένο που τον "προλαβαίνει" στα ξεπουλήματα ο Τσίπρας, όλοι μαζί παρουσιάζουν τον μεγάλο χορό των ξεπουλημάτων σαν στρατηγικής σημασίας ελπιδοφόρες "επενδύσεις" που θα σώσουν την χώρα και τον εργαζόμενο λαό της. Η πραγματικότητα είναι - και θα ξανά επιβεβαιωθεί τα επόμενα χρόνια - πως οι "επενδύσεις" αυτές όχι μόνο δεν θα σώσουν την χώρα και τον λαό, αλλά θα χειροτερεύσουν ραγδαία το λαϊκό βιοτικό επίπεδο και το περιβάλλον της χώρας. Παράλληλα θα "συνεισφέρουν" ασήμαντα στην μείωση της τεράστιας πραγματικής ανεργίας, το μέγεθος της οποίας αποκρύπτεται τεχνικά με τα πεντάμηνα ελαστικής απασχόλησης, τις εποχιακές εργασίες και τις εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων, κυρίως νέων, μεταναστών στο εξωτερικό κλπ.

5) Η Ελλάδα μετασχηματίζεται με ταχείς ρυθμούς και ολοκληρωτικά, σύμφωνα με τις εντολές και τα συμφέροντα κυρίως και πρωτίστως των ευρωατλαντικών - ευρωαμερικάνικων κέντρων και των ομίλων, σε ακόμα πιο φτωχή, καθυστερημένη περιφερειακή χώρα παροχής υπηρεσιών και ξένων επενδύσεων ασύδοτης εκμετάλλευσης, χώρα βαθιά, ακόμα βαθύτερα εξαρτημένη και σταθερά υπερχρεωμένη, χωρίς ουσιαστική παραγωγική βάση και αντίστοιχες εθνικές υποδομές, με φτηνό εργατικό δυναμικό, με πρωτογενή τομέα χαμηλής κλίμακας και προσαρμοσμένο στις απαιτήσεις και τις ανάγκες των πολυεθνικών, χωρίς σημαντική βιομηχανία, τεχνολογία, παραγωγή. Μια χώρα περιορισμένων δυνατοτήτων και οριζόντων. Μια σύντομη ματιά στην μακρά ιστορία των ξένων επενδύσεων, στην διείσδυση του ξένου κεφαλαίου στην Ελλάδα, είναι αρκετή για να βάλει τα πράγματα στην θέση τους. Το μοντέλο αυτό, που έχει δρομολογηθεί με την ενθουσιώδη στήριξη του εγχώριου μπλοκ εξουσίας και της ντόπιας αστικής τάξης, καταδικάζει την χώρα σε οικονομική και πολιτική σκλαβιά και τον λαό σε μόνιμη εξαθλίωση. Στο πλαίσιο αυτό, αναπόφευκτα θα ενισχύεται σε επικίνδυνο βαθμό ο αστικός κρατικός αυταρχισμός - σαν υπηρέτης του βίαιου και βάρβαρου οικονομικού μοντέλου και θα περιορίζονται ασφυκτικά οι λαϊκές εργατικές πολιτικές ελευθερίες. Ήδη οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί είναι στο προσκήνιο.
Αυτό το μοντέλο, το στηρίζουν με φανατισμό όλες οι πολιτικές δυνάμεις, πλειοδοτώντας σε αφοσίωση και δουλικότητα στα ξένα κέντρα και στους "επενδυτές". Μέσα σε αυτό το σκηνικό που στήνεται, ήρθε και έδεσε και η θέση του "ΚΚ" του Περισσού σχετικά με την "επένδυση" των μεταλλείων Χαλκιδικής, θέση έμμεσης κάλυψης της Eldorado, "βασισμένη" στις γνωστές πολιτικές αλχημείες ψεύτο "ταξικότητας" ( παρέα με τον sky και την πολυεθνική) στο πλαίσιο των οποίων το κύριο και βασικό υποβαθμίζεται μεθοδικά και έτσι συσκοτίζεται η ουσία - θέση που επιβεβαιώνει και υπογραμμίζει την νεοτροτσκιστική πολιτική και τον γενικότερο ρόλο του κόμματος αυτού στο κυρίαρχο πολιτικό σύστημα. Η ΕΝΑΚ βρίσκεται στην απέναντι όχθη, στον αντίποδα αυτών των άθλιων και καταστροφικών, για τον λαό και την χώρα, σχεδιασμών. Καλούμε τον λαό στον αγώνα για πραγματική εθνική ανεξαρτησία με εργατική λαϊκή κυριαρχία, με συγκροτημένη ορθολογική παραγωγική  ανοικοδόμηση και σχεδιασμό.

6) Οι πολιτικές δυνάμεις και κυβερνήσεις του τόξου που συγκροτεί το εγχώριο μπλοκ εξουσίας και τον ευρωμονόδρομο, συνεχίζουν, επιδιώκοντας διαιώνιση του οικονομικό κοινωνικού περιεχομένου των μνημονιακών πολιτικών, την αναπαραγωγή των δικών τους προπαγανδιστικών μύθων, όπως αυτούς για το "αίσιο τέλος" και την κυριαρχία της "επιχειρηματικότητας". Το τέλος που έχουν δρομολογήσει, είναι η αρχή μιας νέας περιόδου σκληρής εθνικής εξάρτησης για την χώρα, εκμετάλλευσης του πλούτου της από τις πολυεθνικές, λιτότητας για το λαό και ευημερίας για το ντόπιο μεγάλο κεφάλαιο, φτηνού εργατικού δυναμικού, δομικής ανεργίας, χωρίς προοπτικές για την νεολαία, συντάξεων πείνας για τους ηλικιωμένους. Η "επιχειρηματικότητα" που επικαλούνται σαν προοπτική, ιδιαίτερα η "νέα επιχειρηματικότητα" στο μικρό μέγεθος που θα μπορούσε να αναπτυχθεί, έχει έρθει ήδη "αντιμέτωπη" και θα έρθει ακόμα περισσότερο, με την λαϊκή φτώχεια, με την ραγδαία μείωση της λαϊκής, οικογενειακής  και νεανικής αγοραστικής δύναμης, που ευνοεί και ενισχύει αποκλειστικά τις μεγάλες επιχειρήσεις. Η θέση - πρόταση της ΕΝΑΚ είναι πως μόνο μια ολοκληρωμένη σχεδιασμένη κεντρική πολιτική μεγάλων δημοσίων επενδύσεων στους στρατηγικούς οικονομικούς παραγωγικούς τομείς και πυλώνες, βασισμένη στο εθνικό πλούτο και στην υψηλή τεχνογνωσία της ελληνικής εργατικής τάξης,  με παράλληλη αντίστοιχη πολιτική στους κοινωνικούς τομείς της υγείας, της παιδείας, του πολιτισμού - αθλητισμού - των επιστημών και της τεχνολογίας, μπορεί να αναστρέψει την κατάσταση, να δώσει πραγματική ελπίδα, διέξοδο και μέλλον στην χώρα. Αυτή η πολιτική, πραγματικής διεξόδου, βρίσκεται έξω από το πλαίσιο και το καθεστώς τόσο της αστικής κυριαρχίας, όσο και της ΕΕ. Είναι πολιτική ανεξαρτησίας και λαϊκής εξουσίας, πολιτική διεκδίκησης και αγώνα του ελληνικού λαού και της νεολαίας, είναι πολιτική - τμήμα ενός λαϊκό δημοκρατικού προγράμματος αναγέννησης της χώρας.   



Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

ΕΡΓΑΚ - ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΩΝ ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΩΝ ΤΟΠΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ (ΟΤΑ)

ΕΡΓΑΤΟΥΠΑΛΛΗΛΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ (ΕΡΓΑΚ)

ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΩΝ ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΩΝ ΤΟΠΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ (ΟΤΑ)

Η ΕΡΓΑΚ καλεί όλους τους εργαζόμενους, όλο τον λαό, να σταθούν δίπλα, σαν ενεργοί συναγωνιστές και συνάδελφοι, στους εργαζόμενους συμβασιούχους καθαριότητας των ΟΤΑ. Καλούμε τους εργαζόμενους σε ενεργή συμπαράταξη με τους συνάδελφους στις κινητοποιήσεις τους, με ορόσημο την πανελλαδική απεργία του συνόλου των εργαζομένων στους ΟΤΑ, την Πέμπτη 22 Ιουνίου.
Η απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου της Παρασκευής (αμέσως μετά το κλείσιμο της ιμπεριαλιστικής “αξιολόγησης” στο eurogroup) συνιστά ένα συγκροτημένο και επικίνδυνο χτύπημα στο δικαίωμα για σταθερή και μόνιμη εργασία των εργαζομένων συνολικά -και – ασφαλώς αυτή η απόφαση είναι άμεσα συνδεδεμένη με το γενικότερο πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο που μεθοδικά οικοδομείται στην χώρα μας, που θέλει μια εξαθλιωμένη και πάμφθηνη εργατική τάξη, χωρίς δικαιώματα, χωρίς εργασιακή σταθερότητα, προσαρμοσμένη στην “ανταγωνιστικότητα” της οικονομίας, δηλαδή στα ταξικά συμφέροντα των “αφεντικών” ιδιωτών, σε βάρος του εργαζόμενου λαού, της κοινωνίας.
Οι συμβασιούχοι στην καθαριότητα των ΟΤΑ, εργάζονται με παρατάσεις συμβάσεων από το 2014, συμβάσεις που επεκτάθηκαν με νομοθετικές ρυθμίσεις μέχρι το 2017. Παρά το αδιαμφισβήτητο γεγονός πως η εργασία τους είναι απόλυτα απαραίτητη με όρους κοινωνικούς, οι μεθοδεύσεις των αντιδραστικών κύκλων και δυνάμεων δεν σταμάτησαν λεπτό και κλιμακώθηκαν, με προφανή στόχο την απόλυση των εργαζομένων και την παράδοση σε ιδιωτικά συμφέροντα και ομίλους (ιδιωτικοποίηση) σημαντικών τομέων της αυτοδιοίκησης όπως καθαριότητα, ηλεκτροφωτισμός, νεκροταφεία κλπ. Πρωταγωνιστικό ρόλο στην μεθόδευση διαδραματίζει η ΚΕΔΕ του πασίγνωστου κ.Πατούλη και της “αυτοδιοικητικής” ομάδας των “προθύμων – ταλιμπάν” του κεφαλαίου, που εργάζονται να εφαρμόσουν το δεξιό ταξικό αντεργατικό – αντικοινωνικό σχέδιο τους γενικότερα – και – ειδικότερα στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, με σύμμαχο τους ολόκληρο το επίσημο πλέγμα των υποστηρικτών του καθεστώτος εργατικής εξαθλίωσης και εθνικής εξάρτησης. Το εκ των υστέρων, υποκριτικό, “ενδιαφέρον” της ΚΕΔΕ δεν πείθει κανέναν.
Η απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου, ενταγμένη στο ευρύτερο, κυρίαρχο σήμερα πολιτικό και νομοθετικό πλαίσιο της ΕΕ και των ντόπιων υποτακτικών, μέσω των συμβασιούχων των ΟΤΑ υπονομεύει ευθέως το δικαίωμα στην εργασία μετά το 8αμηνο, υπονομεύει το δικαίωμα στην μόνιμη και σταθερή εργασία. Ζητά την απόλυση των εργαζομένων, φθάνει στο “ύστατο” να “απειλεί” και για επιστροφή των δεδουλευμένων αμοιβών από τους συμβασιούχους, λες και οι συμβασιούχοι θα μπορούσαν να επιστρέψουν ανάλογα το αντικείμενο της εργασίας τους, δηλαδή τα σκουπίδια στους δρόμους..

Η κλιμάκωση της ταξικής επίθεσης που δέχεται ο εργαζόμενος κόσμος, έχει φθάσει πλέον σε κρίσιμο σημείο. Τόσο η γραμμή του συμβιβασμού και της διάσπασης, όσο και η αντίληψη της κοινωνικής απάθειας και του “ξένος πόνος..” οδηγούν μόνο στα χειρότερα για όλους. Το σύστημα της εργατικής εξαθλίωσης και της εθνικής εξάρτησης δεν θα σταματήσει, εάν δεν το σταματήσει ο εργαζόμενος και ο άνεργος λαός. Καλούμε και πάλι, με την ευκαιρία, όλα τα συνδικάτα των ΟΤΑ να εντάξουν πλήρως στην δύναμη τους τους συμβασιούχους συναδέλφους τους.
Στον χώρο των συμβασιούχων των ΟΤΑ, που δίνουν αγώνα επιβίωσης, παρατηρείται έντονος πανελλαδικός αναβρασμός και μαχητική αγωνιστική διάθεση.
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΝΑ ΣΥΣΠΕΙΡΩΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΛΕΨΟΥΜΕ

1) καμιά απόλυση συμβασιούχων – κάλυψη όλων των υπαρκτών αναγκών με μόνιμο προσωπικό.
2) άμεσα, νομοθετική ρύθμιση για την μετατροπή όλων των συμβάσεων σε σχέση αορίστου χρόνου
3) καμιά ιδιωτικοποίηση δημόσιων – δημοτικών υπηρεσιών, που υποβαθμίζει την εργασία και τις παρεχόμενες υπηρεσίες, ενώ αυξάνει το κόστος που πληρώνει ο λαός, προς όφελος των ιδιωτικών συμφερόντων.
4) κατάργηση κάθε μορφής ελαστικής εργασίας και μερικής απασχόλησης, καθώς και της κάλυψης θέσεων με την λεγόμενη “κοινωφελή” εργασία.
5) ΜΟΝΙΜΗ – ΣΤΑΘΕΡΗ – ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

ΣΕ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΕΛΒΟ – ΠΛΑΤΙΑ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΛΑΪΚΉ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΤΡΑΠΕΙ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΟΧΗΜΑΤΩΝ

Σε αποφασιστικές και δυναμικές κινητοποιήσεις βρίσκονται οι εργαζόμενοι της ΕΛΒΟ και πιο συγκεκριμένα σε κατάληψη, μετά από απόφαση της γενικής τους συνέλευσης, με στόχο να αποτρέψουν το μεθοδευμένο ξεπούλημα της εθνικής – στρατηγικής σημασίας, δημόσιας βιομηχανίας οχημάτων σε ξένα συμφέροντα – και μάλιστα με μικρό “τίμημα”. Καλούμε σε μαζική εργατική και λαϊκή συμπαράταξη με τους εργαζόμενους της ΕΛΒΟ, τους εργαζόμενους και τον λαό ολόκληρης της χώρας. Η ΕΝΑΚ, όπως έχουμε τονίσει με διάφορους τρόπους, αλλά και σε παλιότερη ανακοίνωση, ‘θεωρεί ζήτημα κεντρικής σημασίας την ανάπτυξη της ΕΛΒΟ (όπως και του ευρύτερου όμορου τομέα), την διασφάλιση και ενίσχυση του δημόσιου χαρακτήρα και προσφοράς της, καθώς η συνεισφορά της είναι τεράστιας σημασίας στις προμήθειες, στην τεχνολογία – τεχνογνωσία και σε όλες τις φάσεις παραγωγής εξελιγμένων τροχοφόρων διαφόρων τύπων. Η ΕΛΒΟ είναι πολλαπλά χρήσιμη στην χώρα, με ισχυρό και ξεκαθαρισμένο τον δημόσιο προσανατολισμό της και αναβαθμισμένη ποιοτικά και ποσοτικά την δραστηριότητα της. Η παρουσία και η επίδραση της ΕΛΒΟ είναι μεγάλης σημασίας για την γενικότερη οικονομία της Θεσσαλονίκης, της Βόρειας Ελλάδας αλλά και της χώρας”.
Οι εργαζόμενοι της ΕΛΒΟ, πάλεψαν όλα τα προηγούμενα χρόνια, των εντεινόμενων πολιτικών εθνικής εξάρτησης – λαϊκής εξόντωσης, πάλεψαν και αντιστάθηκαν, ενάντια σε πολιτικές που στρέφονταν ενάντια στην ΕΛΒΟ. Συνεχίζουν αυτό τον αγώνα, που βρίσκεται σε φάση κρίσιμη, καθώς οι μεθοδεύσεις και οι διαδικασίες του ξεπουλήματος, πλέον επιταχύνονται.


Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

ΕΝΙΑΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ (ΕΝΑΚ) – ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΜΕ ΤΟ ΣΥΡΙΑΚΟ ΚΡΑΤΟΣ.

Είναι γνωστές στον Ελληνικό λαό οι τραγικές συνθήκες που προκάλεσαν – και συνεχίζουν να προκαλούν – στον αδελφό Συριακό λαό οι επεμβάσεις και οι εισβολές που έχουν οργανώσει και διευθύνουν τα Νατοϊκά ιμπεριαλιστικά κέντρα, οι δορυφόροι τους στην περιοχή (κυβέρνηση Ερντογάν κλπ) και τα κτηνώδη ενεργούμενα του ισλαμοσκοταδισμού, όπως ο ISIS και οι διάφορες ομάδες της λεγόμενης “συριακής αντιπολίτευσης”. Οι συνέπειες αυτής της ιμπεριαλιστικής επιχείρησης, για την ανατροπή της Συριακής κυβέρνησης και τον πλήρη έλεγχο και αυτής της χώρας, είναι τεράστιες σε όλα τα επίπεδα – και – πρωτίστως και εμφανώς στο ανθρωπιστικό, ενώ έχουν δημιουργήσει μια ευρύτερη και επικίνδυνη περιφερειακή αποσταθεροποίηση. Όμως παρά τις ύπουλες μεθοδεύσεις που συνεχίζονται και την ανθρωπιστική καταστροφή που προκλήθηκε και επίσης συνεχίζεται, ο ιμπεριαλισμός δεν κατάφερε να κάμψει την αντίσταση του Συριακού λαού και του Συριακού κράτους.
Ο ελληνικός λαός ήταν και είναι στο πλευρό του Συριακού λαού σε αυτή την τραγωδία που έχουν προκαλέσει τα ιμπεριαλιστικά και αντιδραστικά κέντρα. Να σταματήσουν τώρα οι ιμπεριαλιστικές στρατιωτικές και πολιτικές επεμβάσεις, να έρθει η ειρήνη, να επιστρέψει ο κόσμος στα σπίτια του, να ανοικοδομήσει τη κατεστραμμένη του χώρα.
Σε ότι αφορά την χώρα μας, το εγχώριο μπλοκ εξουσίας γενικότερα και την σημερινή κυβέρνηση της, καλούμε να σταματήσουν την πολιτική της – επί της ουσίας – σύμπλευσης με τα ιμπεριαλιστικά κέντρα και σχέδια και να προχωρήσουν στην άμεση αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων με το επίσημο Συριακό κράτος που απαράδεκτα – αισχρά και ενάντια στην λαϊκή βούληση έχουν διακοπεί πέντε χρόνια τώρα.


Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

ΚΑΛΕΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΑΚ ΣΕ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ

ΚΑΛΕΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΑΚ ΣΕ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
Η Ενιαία Αριστερή Κίνηση απευθύνει κάλεσμα για συμμετοχή στην εκδήλωση - συζήτηση που διοργανώνει το site ΝΕΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ (www.neatouagwna.com) αφιερωμένη στην επέτειο της 9ης ΜΑΗ 1945, δηλαδή στην επέτειο της ιστορικής μεγάλης αντιφασιστικής νίκης των λαών. Η συζήτηση θα πραγματοποιηθεί στην Κέρκυρα, την Τετάρτη 10 Μάη και ώρα 8μμ, στο βιβλιοπωλείο ΠΛΟΥΣ και θα έχει σαν θέμα "το αντιφασιστικό μέτωπο στον μεσοπόλεμο και οι δίκες της Μόσχας".

Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2017 - ΨΗΛΑ Η ΣΗΜΑΙΑ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ - ΕΝΑΚ - ΠΟΡΕΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΗ - ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΕΝΑΚ – ΠΟΡΕΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΗ
                  (κοινή ανακοίνωση για την Εργατική Πρωτομαγιά)

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2017 - ΨΗΛΑ Η ΣΗΜΑΙΑ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

Μπροστά στην εργατική πρωτομαγιά 2017, ΕΝΑΚ και Πορεία Αριστερή καλούμε τον εργαζόμενο λαό, τους άνεργους  και τη νεολαία της χώρας μας να συμμετάσχουν μαζικά στις πρωτομαγιάτικες εργατικές συγκεντρώσεις και εκδηλώσεις. Με πνεύμα εργατικής ενότητας και μαχητικής αντίστασης, ενάντια και στα νέα - ακόμα πιο εξοντωτικά - μέτρα που έχουν ήδη αποφασιστεί από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα (ΕΕ - ΔΝΤ) και το ντόπιο σύστημα εθνικής εξάρτησης - λαϊκής εξαθλίωσης, το οποίο σήμερα εκπροσωπεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ενώ το "σιγοντάρει" ένα ευρύτατο φάσμα κοινοβουλευτικών και μη δυνάμεων. Όλοι αυτοί μαζί, ο καθένας με το τρόπο του και από τη "δική του σκοπιά" διαιωνίζουν το άγριο αστικό ταξικό καθεστώς της ΕΕ και του ευρώ, της φτώχειας, της ανεργίας, των ελαστικών σχέσεων "εργασίας", των ξεπουλημάτων δημόσιας γης και περιουσίας. Παράλληλα, ΕΝΑΚ και Πορεία Αριστερή καλούμε τους εργαζόμενους να πάρουν δραστήρια μέρος, εκδηλώνοντας την οργή τους, στην ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ στις 17 ΜΑΗ, ανεξάρτητα από την κάθετη αντίθεση μας με τις συμβιβαστικές - προδοτικές - διασπαστικές συνδικαλιστικές και πολιτικές ηγεσίες, που με τις πολιτικές, τις ταχτικές και την "αντίσταση" τους συνέβαλαν και συμβάλλουν καθοριστικά στην άθλια και ατελείωτη πραγματικότητα που βιώνει ο λαός μας.
ΕΝΑΚ - ΠΟΡΕΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΗ, μπροστά στην Πρωτομαγιά, ημέρα σύμβολο του εργατικού αγώνα, της εργατικής λαϊκής αντίστασης, της ταξικής πάλης για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, απευθύνουμε θερμό χαιρετισμό στους εργαζόμενους,
τους άνεργους, στους αγρότες, στους συνταξιούχους, στους επιστήμονες,
σε όλο τον εξαθλιωμένο λαό μας και στη νεολαία, στους
μετανάστες-πρόσφυγες, τα θύματα της ιμπεριαλιστικής καπιταλιστικής
κτηνωδίας και βαρβαρότητας. Απευθύνουμε συναγωνιστικό χαιρετισμό στους λαούς και τις χώρες που έχουν δεχτεί η απειλούνται με ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και εισβολές. Τον ίδιο χαιρετισμό στέλνουμε παντού, σε
όλες τις χώρες που οι εργαζόμενοι, οι εξαθλιωμένοι του καπιταλιστικού
συστήματος και της ιμπεριαλιστικής λαίλαπας αγωνίζονται για κοινωνική
δικαιοσύνη, για δουλειά, για ψωμί και επιβίωση, για πρόοδο, ειρήνη,
εργατική κυριαρχία – εξουσία, για εθνική ανεξαρτησία. Σήμερα, όλοι πια
καταλαβαίνουν πως ούτε «η ιστορία τελείωσε» – ούτε η ταξική πάλη
σταμάτησε να διαδραματίζει τον κινητήριο ρόλο της. Το αντίθετο,
μάλιστα συμβαίνει -νκαι η κοινωνική εξέλιξη επιφυλάσσει πολλές
δυσάρεστες «εκπλήξεις» στο επιθετικό, αντιδραστικό και εκμεταλλευτικό
καπιταλιστικό σύστημα.

Ανήμερα Πρωτομαγιάς του 2017, οριοθετώντας με επιμονή την πολιτική μας κατεύθυνση στο ίδιο επίκαιρο πλαίσιο με τα προηγούμενα χρόνια, ΕΝΑΚ και Πορεία Αριστερή απευθύνουμε
ανοιχτό κάλεσμα άμεσης συσπείρωσης και αγώνα στα παρακάτω μέτωπα:

1) Για τη ζωή και την επιβίωση του εργαζόμενου και του άνεργου λαού
και της ελληνικής νεολαίας, που οι κυρίαρχες πολιτικές την έχουν
κυριολεκτικά καταδικάσει. Προϋπόθεση, όπως η συλλογική εμπειρία
αναδεικνύει και το συμφέρον του αγώνα επιτάσσει, είναι: Ανεξάρτητο
διεκδικητικό εργατικό κίνημα – Συνδικάτα εργατικής ενότητας – Σύλλογοι
δημιουργικής έκφρασης και δράσης – Αυτοτελές κίνημα της βάσης με
ξεκάθαρους στόχους και περιεχόμενο, με δημοκρατικές συλλογικές
διαδικασίες. Απέναντι μας, σαν εμπόδιο στον αγώνα, βρίσκεται ο
εργατοπατερισμός των «ηγεσιών» και της συναλλαγής, βρίσκονται οι
πολιτικές του συμβιβασμού, της διάσπασης, της χειραγώγησης. Κίνημα
μαζικό, μαχητικό, ανεξάρτητο, ανυποχώρητο, αυτό χρειαζόμαστε, γιατί
τίποτα δεν θα χαριστεί, όλα θα τα κερδίσουμε.

2) Για την Εθνική Ανεξαρτησία και την κοινωνική πρόοδο της χώρας. Και
σήμερα, η κυβερνητική πολιτική του «εθνικού μετώπου» ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ όχι
μόνο δεν έρχεται σε ρήξη, αλλά αναπαράγει με την πολιτική και τις
επιλογές της την «υπεύθυνη και ευρωπαϊκή» εθνική εξάρτηση απο τα
ιμπεριαλιστικά κέντρα (ΕΕ/ΗΠΑ/ΕΚΤ/ΔΝΤ/ΝΑΤΟ). Μαζί με την εθνική
εξάρτηση, μαζί με την ΕΕ και την ευρωζώνη, μαζί με το λεγόμενο «χρέος»
(και τις διαρκώς αναγγελόμενες ψευτοδιαπραγματεύσεις επιμήκυνσης –
διαιώνισης του), μαζί με το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο να άλωνίζει, δήθεν για την
αντιμετώπιση της μετανάστευσης, μαζί με το ξεπούλημα της δημόσιας
περιουσίας (βλ. ΟΛΠ – αεροδρόμια – δημόσιες εκτάσεις κλπ) και το
μέγάλο ξεπούλημα που έρχεται μέσω του μεγάλου φορέα ιδιωτικοποιήσων –
ξεπουλημάτων του τρίτου μνημονίου, μαζί με τα νέα φορολογικά μέτρα και
το ασφαλιστικό, θα αναπαράγεται η εργατική κοινωνική εξαθλίωση, η
καθυστέρηση και η λαϊκή φτώχεια, ενώ θα γίνονται αντικείμενο στυγνής
εκμετάλλευσης οι μετανάστες-πρόσφυγες και μαζί τους όλοι οι υπόλοιποι
εργαζόμενοι. Ο εξαθλιωμένος και άνεργος λαός θα χάνει και στην
καλύτερη περίπτωση θα παίρνει ψίχουλα «ανθρωπιστικής βοήθειας» – και
θα κερδίζουν οι ξένες πολυεθνικές και η ντόπια ξεπουλημένη αστική
τάξη. Απέναντι στην «αγία οικογένεια» του ευρώ – εμείς σηκώνουμε ψηλά
τη σημαία της εθνικής ανεξαρτησίας και μιας νέας κοινωνικής
προοπτικής.

3) Ενάντια στον ναζιφασισμό, στον δηλητηριώδη ρόλο του, στις
εγκληματικές συμμορίες και δράσεις του, ενάντια στην φασιστικοποίηση
και τον αυταρχισμό. ΕΝ.Α.Κ – Πορεία Αριστερή, απευθύνουμε κάλεσμα
συστράτευσης και καθημερινού αγώνα προς τον εργαζόμενο κόσμο, προς
τους άνεργους και την νεολαία. Μαζί στα αγωνιστικά μέτωπα, με το
ελπιδοφόρο και ανατρεπτικό μήνυμα της Εργατικής Πρωτομαγιάς να ηχεί
δυνατά κάθε ημέρα, ολόκληρο το χρόνο.

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΟΥΝ ΤΑ “ΝΕΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ” (http://www.neatouagwna.com) – ΣΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ ΝΙΚΗΣ

Τα “ΝΕΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ” σαν μαχητικό site ενημέρωσης – παρέμβασης – σύγχρονου πολιτικού αλλά και ιστορικού διαλόγου, στο πλαίσιο της γενικότερης πολιτικής της ΕΝΑΚ και του λαικοδημοκρατικού κινήματος, παίρνει την πρωτοβουλία – στην επέτειο της ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ ΝΙΚΗΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ (9 Μάη) να διοργανώσει ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ με το ενδιαφέρον, εκτιμούμε, θέμα “ΤΟ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΤΗΣ ΜΟΣΧΑΣ”. Τα “ΝΕΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ” θα καταγράψουν και θα δημοσιοποιήσουν το περιεχόμενο της ανοιχτής συζήτησης που θα πραγματοποιηθεί στην Κέρκυρα, την Τετάρτη 10 Μάη και ώρα 8μμ, στο βιβλιοπωλείο ΠΛΟΥΣ. Η συζήτηση θα περιλαμβάνει σύντομη εισαγωγική παρέμβαση (εκ μέρους της σύνταξης των ΝΕΩΝ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ και της ΕΝΑΚ) απο τον σ. Μάριο Άνθη και την βασική εισήγηση θα κάνει ο σ. Μ. Μαγιολαδίτης. Στην συζήτηση θα παρέμβει και ο Τάσος Μπάλος, από την Συντακτική Επιτροπή της εφημερίδας “ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ”.

http://www.neatouagwna.com - ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΕΝΑΚ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

 http://www.neatouagwna.com - ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΕΝΑΚ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΥΚΤΙΟ - ΣΥΝΤΡΟΦΕ - ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΗ - ΣΥΝΑΔΕΛΦΕ - ΝΑ ΤΟ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣ.

ΠΟΡΕΙΑ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΤΙΜΗΣ “ΑΘΑΝΑΤΗ ΣΤΡΑΤΙΑ” – ΚΥΡΙΑΚΗ 7 ΜΑΪΟΥ ΣΤΙΣ 19.00 – ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ -ΤΙΜΟΥΜΕ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΝΙΚΗ – ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΣΥΛΛΟΓΟΙ, ΦΟΡΕΙΣ, ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΕΣ, ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΑΠΟ ΧΩΡΕΣ Π. ΕΣΣΔ

Αναδημοσιεύουμε κείμενο από την εφημερίδα “ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ” – δημοσιευμένο και στο “ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ”
ΤΙΜΟΥΜΕ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΝΙΚΗ! – ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ – ΚΥΡΙΑΚΗ 7 ΜΑΪΟΥ ΣΤΙΣ 19.00 – ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

Στις 9 Μαϊου 1945, η χιτλερική Γερμανία συνθηκολογεί άνευ όρων, σηματοδοτώντας τη λήξη του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου. Η μηχανή του φασισμού τσακίστηκε, με την καθοριστική συμβολή της ΕΣΣΔ και των λαϊκών κινημάτων αντίστασης σε όλο τον κόσμο. Οι μνήμες από τον αντιφασιστικό αγώνα σε όλη τη γη, και στη χώρα μας με την εποποιία του ΕΑΜικού κινήματος, είναι ζωντανές και μας εμπνέουν στο σήμερα, στον αγώνα ενάντια στον πόλεμο, το φασισμό και την παγκόσμια ολιγαρχία.

72 χρόνια μετά, το τέρας του φασισμού και του ιμπεριαλισμού σηκώνει κεφάλι. Οι νεοναζί σπέρνουν το μίσος και το ρατσισμό και δολοφονούν τα αδέρφια μας, από το Ντονμπάς μέχρι το Κερατσίνι. ΝΑΤΟ και ΕΕ, με ολοένα και πιο φανερά νεοφασιστικά χαρακτηριστικά, βομβαρδίζουν τη Συρία, σφίγγουν τον κλοιό στην Παλαιστίνη και επιχειρούν να τσακίσουν κάθε λαό που προβάλλει σαν εμπόδιο στην παγκόσμια κυριαρχία τους.

Παρά το γεγονός ότι στη χώρα μας η 9η Μάη δε γιορτάστηκε ποτέ επίσημα, παρά τις προσπάθειες της ΕΕ να καθιερωθεί η ημέρα αυτή ως «Ημέρα της Ευρώπης» και να εξισωθεί ο φασισμός με τον κομμουνισμό, το αντιφασιστικό αίσθημα του λαού μας είναι ισχυρό. Ο άγωνας της μνήμης ενάντια στη λήθη θα νικήσει, η Μέρα της Νίκης θα γιορταστεί επικαιροποιημένη στους σύγχρονους αγώνες ενάντια στο φασισμό και τον ιμπεριαλισμό.

Η Αθάνατη Στρατιά είναι μια πορεία μνήμης και τιμής, που πραγματοποιείται σε δεκάδες πόλεις με αφορμή τη Μέρα της Αντιφασιστικής Νίκης. Πραγματοποιήθηκε πέρυσι για πρώτη φορά στη χώρα μας με πρωτοβουλία της Ομοσπονδίας των συλλόγων μεταναστών από τις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ. Φέτος, μέσω της δημιουργίας μιας Ανοιχτή σε όλους Οργανωτικής Επιτροπής. Συμμετέχουμε με τη φωτογραφία κάποιου συγγενικού μας προσώπου ή κάποιου επώνυμου που συμμετείχε στον αντιφασιστικό αγώνα 1940-1945. Για να τιμήσουμε όσους πάλεψαν με το όπλο ή την προκήρυξη στο χέρι, στις διαδηλώσεις, στις απεργίες, τα σαμποτάζ, στα κρατητήρια ή μπροστά στα εκτελεστικά αποσπάσματα, συνεχίζοντας και εντείνοντας σήμερα τον αντιφασιστικό αγώνα με την ίδια αποφασιστικότητα.

ΠΟΡΕΙΑ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΤΙΜΗΣ “ΑΘΑΝΑΤΗ ΣΤΡΑΤΙΑ”

ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΣΥΛΛΟΓΟΙ, ΦΟΡΕΙΣ, ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΕΣ, ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΑΠΟ ΧΩΡΕΣ π. ΕΣΣΔ

Κυριακή, 9 Απριλίου 2017

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΣΥΡΙΑ - ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΝΙΑΙΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ (ΕΝΑΚ)

 Η νέα κυνική και εγκληματική επίθεση των Αμερικανών ενάντια στη Συρία, προκαλεί παγκόσμια οργή και αποδοκιμασία ανάμεσα στους λαούς. Η πολυπαιγμένη παράσταση της "χρήσης χημικών" - μόνιμο (και μονίμως αναπόδεικτο) άλλοθι των αμερικανικών - ΝΑΤΟικών ηγεσιών, αυξάνει την οργή των λαών, αλλά και αναδεικνύει τα επίπεδα θράσους των ιμπεριαλιστών. Η ενθουσιώδης υποστήριξη που παρέχουν σε αυτού του τύπου τις ενέργειες των Αμερικανονατοικών, τα επιτελεία και οι κυβερνήσεις της ΕΕ, ο "δημοκράτης" Ερντογάν λίγο πριν δοκιμάσει να εκλεγεί Σουλτάνος, το Ισραήλ, σειρά σκοταδιστικών, αντιδραστικών ηγεσιών και διάφοροι άλλοι "σύμμαχοι", ρίχνουν ακόμα περισσότερο τις μάσκες και επιβεβαιώνουν την βάρβαρη και επικίνδυνη πραγματικότητα που έχουν διαμορφώσει διεθνώς και ιδιαίτερα στην δική μας περιοχή της Μεσογείου, οι σχεδιασμοί και οι πρακτικές των ιμπεριαλιστικών κέντρων. Σε συνδυασμό μάλιστα με την αισχρή και τυχοδιωκτική εντολή αποστολής μοίρας του αμερικανικού στόλου ενάντια στην ΛΔ της Κορέας, οι ανησυχίες για την ειρήνη και την ασφάλεια, αυξάνουν δραματικά.
Πέρα απο διάφορες "εκτιμήσεις και ερμηνείες" που κυκλοφορούν, σχετικά με τους λόγους που ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τραμπ πραγματοποιεί αυτή την κλιμάκωση των ιμπεριαλιστικών πολεμικών δράσεων, το βέβαιο είναι - όπως δείχνουν τα δεδομένα - πως ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ συνεχίζει (και επαυξάνει) σκληρά τις μεθόδους των προκατόχων του, των Κλίντον - Μπους - Ομπάμα.
Η Ενιαία Αριστερή Κίνηση (ΕΝΑΚ) μπροστά σε αυτή την επικίνδυνη κατάσταση που διαμορφώνεται ολοένα και περισσότερο, καλεί τον λαό και την νεολαία να καταδικάσουν τις ιμπεριαλιστικές δράσεις. Να καταδικάσουν τον ΝΑΤΟικό ιμπεριαλισμό που επιβουλεύεται την ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα των κρατών, με εισβολές, με πυραυλικές επιθέσεις, με απειλές, με κάθε μέσο. Να αγωνιστούμε για την ειρήνη - σημαίνει αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλισμό - σημαίνει αγώνας για την ανεξαρτησία και την κοινωνική πρόοδο της χώρας μας. Καλούμε τον λαό και την νεολαία να απαιτήσουν το κλείσιμο των αμερικανονατοικών βάσεων που βρίσκονται στα εδάφη μας και αποτελούν ορμητήρια των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων. Απέναντι στις εγχώριες κυβερνήσεις της υποταγής στον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ και της ΕΕ, απέναντι στην ντόπια ξεπουλημένη αστική τάξη - να ορθώσουμε μαχητικά το φρόνημα της αντίστασης και της αξιοπρέπειας, το φρόνημα της αλληλεγγύης στους λαούς που χτυπιούνται απο τις ιμπεριαλιστικές μεθοδεύσεις. 

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

ΕΡΓΑΚ - "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ ΡΕΥΜΑ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ" - ΕΚΔΗΛΩΣΗ - ΣΥΖΗΤΗΣΗ

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΚ ΜΕ ΘΕΜΑ "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ ΡΕΥΜΑ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ"

Η ΕΡΓΑΚ πραγματοποιεί εκδήλωση σχετικά με ένα επίκαιρο, μεγάλο και ιδιαίτερα οξυμένο λαικό και κοινωνικό πρόβλημα, δηλαδή το ηλεκτρικό ρεύμα και τα γενικότερα θέματα που σχετίζονται με αυτό. Στην εκδήλωση - συζήτηση, συνάδελφοι εργαζόμενοι του ομίλου της ΔΕΗ θα παρουσιάσουν την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί, θα συζητήσουν και θα απαντήσουν σε ερωτήματα για τους λογαριασμούς και τις χρεώσεις, για τεχνικά θέματα του δικτύου, για τα ειδικά τιμολόγια και το ΕΕΤΑ, για τους τρόπους παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, για τις πολιτικές που ασκούνται, για τις δυνατότητες, για τις υποδομές και την αυτάρκεια της ηλεκτροπαραγωγής στην χώρα στο πλαίσιο μιας ανεξάρτητης πολιτικής.
Η ΕΡΓΑΚ καλεί τους συνάδελφους εργαζόμενους - άνεργους, τους εκπρόσωπους των Σωματείων - συλλόγων και όλους τους ενδιαφερόμενους, να έρθουν και να πάρουν μέρος στην εκδήλωση - συζήτηση που θα γίνει το ΣΑΒΒΑΤΟ 4 ΜΑΡΤΗ και ώρα 8μμ στο βιβλιοπωλείο ΠΛΟΥΣ.

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Η ΕΝΑΚ ΓΙΑ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ - ΕΝΙΑΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ (ΕΝΑΚ) - ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

.1) Σχετικά με το Κυπριακό ζήτημα, τόσο στην σύγχρονη μορφή του όσο και στην διαχρονική εξέλιξη του, έχουν ειπωθεί πολλά και απο πολλές πλευρές και αφετηρίες, στο εσωτερικό της Κύπρου και στο εξωτερικό. Το ενδιαφέρον (όπως και η ευαισθησία) του ελληνικού λαού στο ζήτημα είναι μεγάλο, σταθερό και εύκολα κατανοητό, αλλά επίσης και το ευρύτερο, περιφερειακό και διεθνές ενδιαφέρον είναι υπαρκτό αναφορικά με αυτό το γνωστό, παλιό και ανοιχτό ζήτημα. Το Κυπριακό σήμερα, συνεχίζει να αποτελεί - μεταξύ άλλων - ένα διεθνές πρόβλημα με χαρακτήρα εισβολής και κατοχής και συνολικά ένα άλυτο πολυδιάστατο πρόβλημα. Η ΕΝΑΚ εκτιμά σαν βασική αιτία και ρίζα του γενικότερου κυπριακού ζητήματος, στην μορφή και στο περιεχόμενο που έχει αποκτήσει, το ουσιαστικά ανεπίλυτο πρόβλημα εθνικής ανεξαρτησίας στην μεγαλόνησο, στο πλαίσιο των συνθηκών και των εξελίξεων της σύγχρονης ιμπεριαλιστικής εποχής. 'Οσο η - σχετικά πρόσφατα - απαλλαγμένη απο την βρετανική αποικιοκρατική μπότα, Κύπρος, συνεχίζει αιχμάλωτη και αγκυλωμένη στο πλέγμα του παρελθόντος, στο καθεστώς των "εγγυητριών δυνάμεων", των ιμπεριαλιστικών εξαρτήσεων και δεσμεύσεων, των στρατευμάτων κατοχής του Αττίλα και του ψευτοκράτους των κατεχομένων, των βρετανικών βάσεων, της ΕΕ και των οικονομικοπολιτικών επιδιώξεων και στοχεύσεων της, των ΝΑΤΟικων μεθοδεύσεων, όσο η Κύπρος παραμένει αιχμάλωτη και ευάλωτη στο διαρκώς αυξανόμενο, σκληρό παιγνίδι των ανταγωνισμών των διεθνών συμφερόντων, των πολυεθνικών και των ιμπεριαλιστικών κέντρων για πολιτικό οικονομικό έλεγχο της και λεηλασία του αυξανόμενου φυσικού της πλούτου, της καπιταλιστικής "ανάπτυξης", η αποτελεσματική επίλυση του εσωτερικού της προβλήματος θα είναι περίπλοκη, δύσκολη και κυρίως επισφαλής.
2) Με αυτή τη βάση, η ΕΝΑΚ θεωρεί πως ο κυπριακός λαός, η μεγάλη πλειοψηφία, δηλαδή αυτή των ελληνοκυπρίων, οι τουρκοκύπριοι, οι Αρμένιοι - Λατίνοι - Μαρωνίτες κύπριοι, πρέπει να εργαστούν για την συγκρότηση ενός μεγάλου, ενιαίου, προοδευτικού αγωνιστικού κινήματος που θα αποτινάξει όλα τα αντιδραστικά βαρίδια, ενος κινήματος για την πραγματική ανεξαρτησία και την ευρεία κοινωνική πρόοδο του νησιού, που θα χτίσει ένα ειρηνικό μέλλον αξιοποιώντας αυτοδύναμα τις παραγωγικές δυνατότητες πρός όφελος του εργαζόμενου λαού του νησιού και της ειρήνης σε ολόκληρη την ευρύτερη περιοχή.. Ενός ενιαίου μέτωπου αγώνα με βασικό κορμό την κυπριακή εργατική τάξη, σε όλο το νησί, την εργατική τάξη που διαθέτει τέτοιες παρακαταθήκες, τέτοιες αγωνιστικές παραδόσεις και κληρονομιά. Ενός μετώπου του εργαζόμενου λαού, που (σε αντίθεση με τις αστικές τάξεις της ιμπεριαλιστικής υποταγής, των στενών δικών τους ταξικών αντικοινωνικών συμφερόντων και υπολογισμών) μπορεί να συσπειρώνεται με τους ισχυρούς ταξικούς δεσμούς της ενότητας, της ειρήνης, της προόδου της δημιουργίας και της κοινωνικής απελευθέρωσης. Ένα τέτοιο προοδευτικό αντιιμπεριαλιστικό και αντιφασιστικό κίνημα του κυπριακού λαού, μπορεί να αποτελέσει το ισχυρό όπλο και το αξιόπιστο, ακλόνητο αντίβαρο στις ιμπεριαλιστικές μεθοδεύσεις και παρεμβάσεις, στους "εισαγώμενους" δηλητηριώδεις εθνικισμούς και τακτικισμούς των κάθε είδους και προέλευσης αντιδραστικών και των φορέων του "διαίρει και βασίλευε". Η ΕΝΑΚ θα χαιρετίσει συναγωνιστικά και συντροφικά, αυθεντικές λαικές πολιτικές κινήσεις και συσπειρώσεις που θα αναβαθμίσουν το κίνημα του εργαζόμενου κυπριακού λαού στην κατεύθυνση της ταξικής συσπείρωσης και απελευθέρωσης, για την πλήρη και σταθερή ανεξαρτησία (που αποτελεί δικαίωμα κάθε λαού) - για την ειρηνική ζωή και ευημερία με τον λαό αφέντη στον τόπο του. Χωρίς "πράσινες γραμμές" και διχοτομικές αθλιότητες, χωρίς κατασχεμένα σπίτια και περιουσίες, με την κυριαρχική ικανότητα ελεύθερης και δημιουργικής οικοδόμησης των εσωτερικών και διεθνών του σχέσεων. Η ΕΝΑΚ καλεί τους εργαζόμενους και τους προοδευτικούς ανθρώπους στην Ελλάδα, στην Τουρκία, στην ευρύτερη περιοχή και παντού, να στηρίξουν ακόμα περισσότερο το μαρτυρικό νησί της Κύπρου με βάση τις κοινές μας αρχές, της ειρήνης και της συναδέλφωσης, της ταξικής εργατικής ενότητας, των συλλογικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, του ανθρωπισμού, της ανεξαρτησίας και της δημοκρατίας.
3) Αναφορικά με τον νέο γύρο συνομιλιών - που βρίσκεται  σε - μια κάποια - εξέλιξη με αντικείμενο την "οριστική επίλυση" στο σύνολο του ζητήματος όπως εμφανίζεται να επιδιώκει, η εκτίμηση και ο προβληματισμός της ΕΝΑΚ  βρίσκεται και διατυπώνεται σε διαφορετική κατεύθυνση απο το επίμονα εκφρασμένο δίπολο των γνωστών θέσεων περι της "διζωνικής" και του "ενιαίου κρατους" που προβάλλονται γενικότερα σε Ελλάδα - Κύπρο κλπ, απο ευρύτερες δυνάμεις μεταξύ των οποίων και της λεγόμενης εγχώριας "επίσημης" αριστεράς (Σύριζα - Περισσός κ.α). Στην εκτίμηση της ΕΝΑΚ, οι συνομιλίες "επίλυσης" υπο τον έλεγχο και την πίεση των ιμπεριαλιστικών κέντρων (που επείγονται όχι για λύση αλλά για "σταθερότερο" και ασφαλέστερο πλαίσιο εξισορρόπισης των συμφερόντων τους και την άμεση κλιμάκωση της λεηλασίας) σε συνάφεια με τις γενικότερες ρευστές και επικύνδινες εξελίξεις στην Τουρκία, στην Μ. Ανατολή και ευρύτερα σε όλη την περιοχή μας, δεν προσφέρουν αξιόπιστες εγγυήσεις και προκαλούν εύλογες ανησυχίες. Το κυριότερο, η ΕΝΑΚ δεν αποσυνδέει καθόλου την σύγχρονη μορφή του (κυπριακού) προβλήματος απο το περιεχόμενο της λύσης του. Θεωρούμε πως η πολιτική - διοικητική συγκρότηση μιας σύγχρονης ενιαίας Κύπρου στη βάση μιας υπεύθυνης διαδικασίας οριστικής και δομικής επίλυσης του ζητήματος, σχετίζεται και συνδέεται άμεσα με το οικονομικό πολιτικό πλαίσιο απο το οποίο θα προκύψει και σαφώς απο τον ρόλο και τους συσχετισμούς των κοινωνικών ταξικών δυνάμεων στην διαδικασία. Μια Κύπρος της ισχυρής Ανεξαρτησίας, μια Κύπρος  της πλατιάς λαικής - εργατικής ενότητας και συνοχής, μπορεί να επιλέξει, να επιλύσει και να περιφρουρήσει με τον δικό της δημιουργικό και ασφαλή τρόπο το σύγχρονο μοντέλο πολιτικής οργάνωσης και κρατικής λειτουργίας της γενικότερα, αλλά και σε σχέση με θέματα των εθνικών ομάδων του πληθυσμού της, βασισμένη σε αξιόπιστους κανόνες και σε λαικο - δημοκρατικές αξίες και αρχές. Η πραγματική ανεξαρτησία και η ταξική ενότητα του εργαζόμενου λαού (λαική πλειοψηφία) για ειρηνική συμβίωση, ζωή και προκοπή, είναι πολιτικο κοινωνικές προτεραιότητες, είναι προυποθέσεις για ομολότητα και σταθερή προοπτική στη μεγαλόνησο. Θεωρούμε πως οι προοδευτικοί άνθρωποι στην Κύπρο, ελληνοκύπριοι, τουρκοκύπριοι και οι υπόλοιποι, πρώτα - πρώτα οι αριστεροί, αντιιμπεριαλιστές, πατριώτες, πρέπει να δυναμώσουν τον αγώνα τους προς αυτή τη κατεύθυνση.
4) Η εξέλιξη του κυπριακού ζητήματος είναι μια σκληρή και τραγική ιστορία ιμπεριαλιστικής κατοχής, παρεμβάσεων και υποδαυλισμένων εθνικιστικών αντιπαραθέσεων, με βασικούς πρωταγωνιστές τους βρετανούς αποικιοκράτες και τους ΝΑΤΟικους ιμπεριαλιστές. Είναι - συνδυαστικά - ιστορία "δόξας" και "πεδίο βολής" των παραδοσιακών αστικών, δολοφονικών φασιστο στρατοκρατικών και σύγχρονων αντιδραστικών κύκλων και κυβερνήσεων της Τουρκίας - των πολιτικών της ξεπουλημένης αστικής τάξης και των χουντοφασιστών της Ελλάδας που η μακρά συνολική δράση τους (στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ - όπως βέβαια και της Τουρκίας) είχε σαν αποκορύφωμα το αντι Μακαριακό πραξικόπημα του 1974 που έστρωσε το χαλί στον Αττίλα, στην τουρκική εισβολή, την αισχρή κατοχή και διχοτόμηση και αργότερα στο ψευδοκράτος του Ντενκτάς και των επιγόνων του. Είναι επιπλέον ιστορία των αντιδραστικών, εθνικιστικών, φασιστικών τυχοδιωκτικών αστικών κύκλων και δυνάμεων στην Κύπρο ολόκληρη, που κυρίως έδρασαν με εντολές και στήριξη του ιμπεριαλισμού και της αντίδρασης, σκορπώντας μίσος, δηλητήριο, διχόνοια και διάσπαση. Οι εξελίξεις της σύγχρονης περιόδου προσέθεσαν και την  ΕΕ, σαν δήθεν εγγύηση "λύσης - σταθερότητας - ευημερίας" που, όμως,  μπόρεσε να προσφέρει στον κυπριακό λαό οικονομικές - πολιτικές παρεμβάσεις, μνημόνια και λιτότητα - αλλά ως εκεί.. Στο παραπάνω πλέγμα, γεγονότων - επεμβάσεων και πολιτικών για την Κύπρο διαμορφώθηκε το κυπριακό ζήτημα και οι δεκαετίες δυστοκίας, αναβολών και ματαιώσεων στην αντιμετώπισή του. Η περίπτωση της απόπειρας "λύσης" μέσω του λεγόμενου "σχεδίου Ανάν" αν ξεκαθαρίζει με σαφήνεια κάτι, αυτό είναι πως η θετική έκβαση σχετίζεται άμεσα και πρωτίστως με τις διεργασίες στην εργατική λαική βάση, το επιστημονικό δυναμικό, την διανόηση και τη νεολαία της Κύπρου, μέσα απο το προοδευτικό μέτωπο της ανεξαρτησίας και της προκοπής και όχι μέσα απο τις σερβιρισμένες λύσεις των διεθνών κέντρων και τις εγχώριες αστικές διενέξεις.
Στον αντίποδα αυτής της πραγματικότητας στάθηκε και στέκεται διαχρονικά και μαχητικά ο προοδευτικός, ο πατριώτης και αντιφασίστας - εργατικός και μαρτυρικός κυπριακός λαός, που μέσα απο θύελλες και φουρτούνες, μέσα απο διωγμούς και καταστροφές, κρατήθηκε όρθιος και διεκδικεί ένα καλύτερο, ειρηνικό και ασφαλές μέλλον. Η ολοκληρωτική αποστρατιωτικοποίηση της Κύπρου, με την αποχώρηση όλων των στρατευμάτων και των ξένων ιμπεριαλιστικών βάσεων απο το νησί είναι απαραίτητο μέτρο για την δημιουργία συνθηκών σταθερής ειρήνης και δημιουργικής συνεννόησης στο σύνολο του κυπριακού πληθυσμού. Η προοδευτική ταξική συσπείρωση - συνοχή του εργαζόμενου κυπριακού λαού και το μέτωπο της ανεξαρτησίας είναι η βάση της σταθερής, ειρηνικής, βιώσιμης λύσης του κυπριακού ζητήματος.
5) Τα ιμπεριαλιστικά κέντρα, όμιλοι και πολυεθνικές, πιέζουν τώρα για "διευθέτηση" στο κυπριακό με κίνητρο τα δικά τους συμφέροντα που είναι το μερτικό τους, τα συμβόλαια τους, η διευρυμένη ληστεία των πλουτοπαραγωγικών πηγών και γενικότερα της κυπριακής γης και οικονομίας σε ένα "σταθερό και αξιόπιστο" για τις δουλειές τους περιβάλλον με αυξημένο - ασφαλώς - τον έλεγχο της πολιτικής κοινωνικής ζωής και της καπιταλιστικής οικονομίας του νησιού. Απο την δική του πλευρά ο Ερντογάν, στις γνωστές και επικίνδυνες συνθήκες που έχει δημιουργήσει η πολιτική του, τζογάρει σκληρά και στο κυπριακό. Η κυβέρνηση της δικής μας χώρας επαναλαμβάνει την γνωστή ρητορεία των "ευρωπαικών λύσεων" και των "διεθνών αποφάσεων" συμπαρατασσόμενη με την κυπριακή αστική τάξη σε διάφορα επίπεδα. Οι διακοινοτικές συνομιλίες μεταξύ των πολιτικών εκπροσώπων των δυο πλευρών συνεχίζονται αργά (αλλά συνεχίζονται μέχρι στιγμής) με φανερή την παρουσία διαφόρων κέντρων και πλευρών. Το εαν και τι θα προκύψει μένει να το δούμε και εμείς αλλά - και πρωτίστως - στην Κύπρο. Η ΕΝΑΚ θεωρεί πως η πραγματική και ασφαλής λύση είναι αυτή που βρίσκεται στα χέρια και στον αγώνα του κυπριακού λαού, των κυπρίων εργαζομένων και πατριωτών σε ολόκληρο το νησί, είναι η λύση που θα εξασφαλίζει τα συμφέροντα τους και θα έχει μοναδικούς εγγυητές τους ίδιους. Λαική λύση θέλησης και ελπίδας.

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2017

ΥΠΟΘΕΣΗ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ – ΟΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ

ΥΠΟΘΕΣΗ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ – ΟΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ

άρθρο του Μάριου Άνθη – στελέχους της ΕΝΑΚ – 

Η παρουσία και δράση του Νίκου Ζαχαριάδη και αυτό που έχει ονομαστεί “υπόθεση Ζαχαριάδη” αντικειμενικά σχετίζεται με ένα τεράστιο φάσμα θεμάτων και γεγονότων με πολλές πτυχές και σύνθετες επιδράσεις που εξελίσσονται σε μια εκτεταμένη χρονική περίοδο. Το συγκεκριμένο σημείωμα δεν έχει και δεν θα μπορούσε να έχει στόχο του να “παρακολουθήσει” το σύνολο του ζητήματος, θα επιδιώξει όμως να θέσει ορισμένα βασικά – κατα την γνώμη μας – θέματα με σημασία όχι μόνο “ιστορική” όπως συνηθίζεται να λέμε, αλλά και σύγχρονη και επικαιροποιημένη. Παράλληλα, δεν θα αποφύγει να αναφερθεί και σε ένα θέμα που αποσπά ολοένα και περισσότερο το γενικό ενδιαφέρον και μια αυξημένη επικαιρότητα, δηλαδή τις συνθήκες θανάτου του έλληνα ηγέτη, επαναλαμβάνωντας και υπογραμμίζοντας την απαίτηση να δοθούν στην δημοσιότητα όλα τα σχετικά αρχεία (όπου υπάρχουν και όποιοι διαθέτουν) που θα ξεκαθαρίσουν με τρόπο αδιαμφισβήτητο αυτό το ακόμα σκοτεινό ζήτημα. Θεωρούμε – και θέτουμε – αυτό το αίτημα σαν γενική αντιφασιστική και παλλαική απαίτηση, απαίτηση του ελληνικού λαού αλλά και του διεθνούς αντιφασισμού, καθώς ο Νίκος Ζαχαριάδης υπήρξε ένας σημαντικός έλληνας πολιτικός ηγέτης και διεθνής προσωπικότητα, που πάλεψε έμπρακτα ενάντια στον φασισμό, παραμένωντας δεσμώτης σχεδόν 10 χρόνια στα φασιστικά κάτεργα και κολαστήρια της Κέρκυρας και του Νταχάου.

Ιστορικοί και “ιστορικοί” ηγέτες – η τελική κρίση της ιστορίας και η πραγματικότητα στο σημερινό απελευθερωτικό κίνημα

Αναμφίβολα, ο Νίκος Ζαχαριάδης υπήρξε μια κεντρική, μια πρωταγωνιστική παρουσία στην ελληνική πολιτική ιστορία του εικοστού αιώνα – και – όλα δείχνουν πως, με διάφορους τρόπους, συνεχίζει και σήμερα να διαδραματίζει ένα ιδιαίτερο ρόλο. Το ενδιαφέρον για την ζωή και την δράση του, για τις πολιτικές – ιδεολογικές τοποθετήσεις και παρακαταθήκες του, για την πορεία του συνολικά, όχι μόνο μειώνεται, αλλά αντίθετα αυξάνει με το πέρασμα του χρόνου. Πρόκειται για ένα βαθύτερο και ουσιαστικό ενδιαφέρον, που δεν εντοπίζεται μόνο και αποκλειστικά στην μεγάλη προσοχή ιστορικών, ερευνητών, του τύπου και άλλων μέσων, αλλά εκφράζεται και αναπτύσσεται πλατύτερα, με αυξημένο μάλιστα δυναμισμό στους κύκλους (και) της νεότερης γενιάς των αγωνιστών του αριστερού και εργατικού κινήματος, που μέσα απο τις αναζητήσεις και τις εμπειρίες τους στα σύγχρονα γεγονότα, ψάχνουν σοβαρές, τεκμηριωμένες απαντήσεις και ταυτότητα πραγματική, αναζητούν και διεκδικούν συγκροτημένη νικηφόρα πολιτική για το εργατικό αριστερό – προοδευτικό και απελευθερωτικό κίνημα της χώρας, μέσα στο ομιχλώδες τοπίο μιας “επίσημης αριστεράς” των ηγεσιών, των διασπάσεων και των φατριών, που εδώ και πολλές δεκαετίες δεν έδωσε και δεν δίνει ελπιδοφόρα προοπτική, αντίθετα διαμόρφωσε οικτρά αποτελέσματα, μίζερες και δυσχερείς καταστάσεις στο ιστορικό και ρωμαλέο ελληνικό λαικό αριστερό κίνημα.
Επιπλέον, όλο το ζήτημα που έχει γενικότερα προσδιοριστεί σαν “υπόθεση Ζαχαριάδη” σε όλες τις πτυχές και τις εκφάνσεις της, αποσπά το ενδιαφέρον, την ευαισθησία και την προσοχή ακόμα πλατύτερων τμημάτων του ελληνικού λαού, την προσοχή της αγωνιστικής – ριζοσπαστικής Ελλάδας, όπως φαίνεται σε κάθε ευκαιρία, επιβεβαιώνοντας την δική μας θέση πως το “ζήτημα Ζαχαριάδη” συνολικά, αποτελεί ανοιχτό πολιτικό ζήτημα της εργατικής τάξης, ολόκληρου του λαικού κινήματος και ολόκληρης της προοδευτικής και αντιφασιστικής Ελλάδας. Και έτσι τελικά, μέσα απο τις διαδρομές και την πλοκή της ιστορικής εξέλιξης και παρά τις συστηματικές – μέχρι και τις μέρες μας – προσπάθειες όχι μόνο της αντιδραστικής ξεπουλημένης αστικής τάξης της χώρας μας αλλά και της – για πολλές δεκαετίες – λεγόμενης “επίσημης αριστεράς”, να θάψουν στα τάρταρα της ιστορίας τον Νίκο Ζαχαριάδη, την ηγετική του παρουσία, την δράση, το πολιτικό έργο και την προσφορά του, να τον συκοφαντήσουν και να του φορτώσουν οτιδήποτε προκειμένου να “ψηλώσουν” και να εξαγνιστούν κάποιοι άλλοι, αφού με βιασύνη και θράσος, ορισμένοι βάπτισαν και πλάσαραν σαν “ιστορικούς ηγέτες” της αριστεράς, του λαικού και του κομμουνιστικού κινήματος γνωστούς νεο”ηγήτορες”, όπως τους Χ. Φλωράκη – Λ. Κύρκο κλπ, η ιστορία, η ζωή και η λαική συνείδηση αρνούνται (εδώ και πάλι σε ισχύ και απίστευτη αντοχή το φαινόμενο των λεγόμενων κρυπτοζαχαριαδικών – που λέγανε κάποιοι παλιοί) να τους κάμουν το χατήρι και έτσι οι “ιστορικοί” αυτοί ηγέτες έχοντας πράγματι ανοιχτούς λογαριασμούς με την ιστορία που εξελίσσεται και καλπάζει, θα χρειαστεί “να περιμένουν” και αυτοί στην σειρά, για την κρίση της.
Σε ότι αφορά τον Νίκο Ζαχαριάδη και την εξέλιξη της υπόθεσης του, έχει πράγματι
στοιχειώσει τον ύπνο και τον ξύπνιο πολλών και διαφόρων, όπως και οι πολιτικές παρακαταθήκες του για μια λεύτερη και ανεξάρτητη Ελλάδα, που με ζωντανή και αυξημένη δυναμική, κεντρίζουν την προσοχή των αγωνιστών του πλατιού κινήματος, πυροδοτούν σκέψεις και κατευθύνσεις και χαλάνε το τοπίο της αστικής – ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας εντός της εξαρτημένης χώρας μας και του εξαθλιωμένου λαού της.
Στο σημείο αυτό θα κάνω εξαρχής που λένε, δύο αναγκαίες διευκρινιστικές παρατηρήσεις α) θα ήταν μια λανθασμένη βάση και προσέγγιση, να θεωρηθεί σαν ένα θέμα του παρελθόντος, θέμα απλά “ιστορικού ενδιαφέροντος” το ζήτημα Ζαχαριάδη, γιατί αντικειμενικά πρόκειται για ζήτημα συνδεμένο, σε ευθεία σχέση με την σύγχρονη πολιτική – κοινωνικο οικονομική πραγματικότητα, αμεσότερα με την πραγματικότητα του δικού μας αριστερού κινήματος, αλλά σίγουρα και του διεθνούς κινήματος, αφού η στάση και οι θέσεις του Ζαχαριάδη στα διεθνή ζητήματα του κινήματος επιρρέασαν την προσωπική του πορεία, με αποκορύφωμα το 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ που επίσημα και κανονικά τον “συνταξιοδότησε” πολιτικά, βάζοντας βέβαια σε τροχιά συνταξιοδότησης και ολόκληρο το διεθνές κίνημα και μαζί την πρώτη χώρα της εργατικής – σοβιετικής εξουσίας. Ας μην εκτιμηθεί, επίσης, πρόχειρα και βιαστικά, σαν εξωπραγματική πρόθεση “πολιτικής αναπαλαίωσης” στο αριστερό κίνημα, η μαχητικά θετική άποψη μας για τον Ν. Ζαχαριάδη και το πολιτικό – θεωρητικό έργο του. Έχουμε την γνώμη πως μια τέτοια προσέγγιση η κριτική θα ήταν και αντιδιαλεκτική – αντιεπιστημονική και αντι ιστορική, γιατί γενικότερα στην διαμόρφωση και έκφραση μιας σύγχρονης συγκροτημένης θέσης και πρότασης, οφείλουμε με πολιτική – επιστημονική μεθοδολογία να αξιοποιούμε ακριβώς εκείνα τα εμπνευσμένα, ισχυρά και βάσιμα υλικά, τα δεμένα με την πολιτική κοινωνική εξέλιξη της χώρας και του ελληνικού αριστερού κίνήματος, που διαθέτουν δυναμική και σύγχρονη αξία χρήσης. Αυτό είναι ξεκάθαρο και αυτονόητο. Άλλωστε είναι βάσιμο και πλέον ευρύτερα κατανοητό και προφανές, πως απο τον Ζαχαριάδη έχουμε να πάρουμε πολλά – απο τους Παρτσαλίδηδες, Κολιγιάννηδες, Κουτσουμπο – Μαίληδες και τους Τσιπρο – Δραγασάκηδες, είναι “ερώτημα” τι χρήσιμο μπορούμε να πάρουμε.. Παραδειγματικά, θεωρούμε σύγχρονη επαναστατική ανάγκη και οδηγό για ένα νέο ζωντανό, μαζικό λαικό επαναστατικό πολιτικό προσανατολισμό, την αξιοποίηση και επικαιροποίηση της βασικής ανάλυσης και θέσης για την εξάρτηση της χώρας και τον εξαρτημένο χαρακτήρα του ντόπιου καπιταλιστικού συστήματος που ξεδιπλώθηκε και αναπτύχθηκε στην πολιτική δράση της ζαχαριαδικής ηγεσίας του κινήματος, όπως και συνολικά τις επεξεργασίες στο πλαίσιο του “ζαχαριαδικού κόμματος” για το ίδιο ζήτημα (και πολλά άλλα βέβαια) π.χ οι μελέτες Δημήτρη Μπάτση για την “βαριά βιομηχανία στην Ελλάδα”, αντίστοιχες του Νίκου Μπελογιάννη για “το ξένο κεφάλαιο” και άλλων, κατά την εκτίμηση μας θέσεις και μελέτες ισχυρής αφετηριακής αξίας, ενιαία και αναπόσπαστα δεμένες στο πολιτικό και προγραμματικό επίπεδο. Εμείς λαμβάνουμε στα υπόψη και θυμίζουμε προς κάθε κατεύθυνση την θέση του Νίκου Ζαχαριάδη, δημοσιευμένη (Κομεπ) την πρωτοχρονιά του 1946 “..Δεν θέλουμε μηχανική – στείρα – άγονη – αρνητική – δογματική μεταφορά απόξω… να μελετάμε και ανατέμνουμε την ελληνική ζωή και πραγματικότητα με τις κάθε φορά μεταβολές και εξελίξεις της, να αναλύουμε και γνωρίζουμε τις νεοελληνικές, ντόπιες ιδιοτυπίες και ιδιομορφίες, να φωτίζουμε τον ελληνικό δρόμο πορείας προς τη λαική δημοκρατία..” Παράλληλα, υπογραμμίζοντας πως στην δική μας σύγχρονη και επίκαιρη πολιτική δράση – με τα όποια μέσα και δυνάμεις διαθέτουμε σήμερα – ο Νίκος Ζαχαριάδης αποτελεί σύμβολο, εθνική – λαική παρακαταθήκη και σημαία (απο τις μεγαλύτερες μορφές του εικοστού αιώνα – έλεγε ο Ηλιού) έχουμε πλήρη συναίσθηση και σεβασμό στην δράση και τους αγώνες χιλιάδων αγωνιστών του κινήματος και του ζαχαριαδικού κόμματος που έχουν παλέψει ηρωικά τόσο στην πολιτική προσφυγιά όσο και εδώ στη χώρα, στις πιο αντίξοες και περίπλοκες συνθήκες και κράτησαν μέχρι σήμερα ζωντανές επαναστατικές θέσεις, μνήμες, αλήθειες, την ίδια την ιστορία.
β) έχουμε – επίσης – πλήρη συναίσθηση της μακρόχρονης προπαγανδιστικής αντιζαχαριαδικής εκστρατείας λάσπης, αμαύρωσης, απαξίωσης, δαιμονοποίησης η και ένοχης σιωπής που ενορχήστρωσαν όχι μόνο το εγχώριο μοναρχοφασιστικό και το ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο (αυτοί “δικαιολογημένα”) αλλά κυρίως οι ηγεσίες και οι διαχρονικά πιστοί της – καθοριστικής σημασίας – 6ης και 7ης ολομέλειας του 1956 – 57 και μαζί τους οι αναθαρρημένοι τροτσκιστές, που δούλεψαν και δουλεύουν ασταμάτητα είτε για την συκοφάντηση, είτε (αφού δεν γίνονταν πλέον αλλοιώς) για μια κάλπικη “αποκατάσταση” με μεθόδους Βατικανού, του Νίκου Ζαχαριάδη. Και αρκεί να διαβάσει κανείς, την απόφαση “αποκατάστασης” της ΚΕ του κόμματος Περισσού για να καταλάβει αυτό το είδος “αποκατάστασης”. Ένας Ζαχαριάδης χωρις τον πραγματικό Ζαχαριάδη, άγαλμα στο μουσείο και αδειανό πουκάμισο, αυτός είναι ο σκοπός, αφού η “αποκατάσταση” είναι ουσιαστικά “αντεστραμένη” υιοθέτηση των φανατισμένων αντιζαχαριαδικών θέσεων της έκτης και έβδομης ολομέλειας, αλλά και γιατί στο σημερινό, σύγχρονο προγραμματικό επίπεδο αλλά και στο επίπεδο της πολιτικής δράσης, η απόκλιση – αντίθεση στις ζαχαριαδικές θέσεις και πρακτικές είναι βαθιά και απόλυτη σε όλα τα κρίσιμα ζητήματα που αφορούν την χώρα και το κίνημα. Απο την άλλη πλευρά (αν είναι “άλλη” – η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος) έχουμε και τον “ανανεωτή” Τσίπρα, που απο το 2013 ξεκαθαρίζει δημόσια πως “αυτός δεν θα γίνει άλλος Ζαχαριάδης”, όπως και απέδειξε βέβαια..
Όμως περισσότερο απο τα παραπάνω, εμάς μας απασχολεί η μεθοδική αντιζαχαριαδική (και αυτή είναι μια αντικομμουνιστική με το πραγματικό της νόημα) εκστρατεία σύγχισης που έχουν συστηματικά δουλέψει όλα αυτά τα κέντρα μέσα στα πλατιά εργατικά, προοδευτικά και αντιφασιστικά τμήματα του λαού, όσο και αν αυτή η εκστρατεία είχε και έχει μικρότερα του “αναμενόμενου” αποτελέσματα. Και αν μπορούμε να πούμε σε αυτό το σημείωμα κάτι προς αυτά τα λαικά τμήματα και τους νέους αγωνιστές, άμεσο, σύντομο και περιεκτικό σχετικά με την κρίση και την “δίκη” – το ας πούμε “δικαστήριο” της ιστορίας για τον Νίκο Ζαχαριάδη, ας “δανειστούμε” απο τον γνωστό συγραφέα και ποιητή Αλέξη Πάρνη, που γνώρισε καλά τον Ζαχαριάδη στις δύσκολες και επικίνδυνες εποχές του 20ου συνεδρίου και της λεγόμενης “διεθνούς επιτροπής”, των διαγραφών, των διώξεων, των εκτοπισμών. Λέει στο γνωστό βιβλίο του, που δημοσιεύει αλληλογραφία του με τον Ζαχαριάδη εκείνης της περιόδου, πως ” εγώ προσωπικά έχω την γνώμη ότι αυτό θα εξαρτηθεί απο την σύνθεση του ειδικού δικαστηρίου. Αν τον κρίνουν ο Σπάρτακος, ο Δαντών, ο Ροβεσπιέρος, οι εξεγερμένοι της παρισινής κομμούνας, η λενινιστική φρουρά του μεγάλου Οκτώβρη του 1917 κι άλλοι ομοιδεάτες, θα δικαιωθεί πανηγυρικά”.

Επαναστάτης – δεσμώτης – το μπουντρούμι δεν τον λυγά

Στο 2016 συμπληρώθηκαν 43 χρόνια απο την ημερομηνία (1 Αυγούστου 1973) που έχει ανακοινωθεί “αρμοδίως” σαν η ημερομηνία θανάτου του Νίκου Ζαχαριάδη. Είχε μόλις κλείσει τα 70 χρόνια του, γεννημένος στις 27 Απρίλη του 1903 και κατά γενική ομολογία, ήταν άνθρωπος με κράση γερή, παρά τις μεγάλες ταλαιπωρίες που έζησε στην πολυκύμαντη ζωή του (που τον ανέδειξε σε μια απο μεγαλύτερες φυσιογνωμίες του διεθνούς κομμουνιστικού επαναστατικού κινήματος – της τρίτης διεθνούς – και που έγινε θρύλος – πηγή έμπνευσης που τραγουδήθηκε) και που εκτός τις πρώτες νεανικές φυλακίσεις και διώξεις απο την εγχώρια κρατική αστική εξουσία, περιλάμβανε επιπλέον 5 χρόνια φυλάκιση κυρίως στο μεσαιωνικό κάτεργο της Κέρκυρας και σε άλλα μπουντρούμια της Μεταξικής δικτατορίας (Σεπτέμβρης 1936 – Απρίλης 1941) και σαν συνέχεια, την παράδοση του απο τους Μεταξικούς φασίστες στους χιτλερικούς κατακτητές και νέο εγκλεισμό του, αυτή τη φορά στο ναζιστικό κολαστήριο του Νταχάου της Γερμανίας (1941 – 1945). Ο κύκλος ολοκληρώνεται με τον συνυπολογισμό 17 χρόνων εκτοπίσεων και εξορίας (απο αυτά 12 περίπου χρόνια στην Σιβηρία) στην Σοβιετική Ένωση των Χουρτσώφ – Μπρέζνιεφ – Σουσλώφ, μετά την ξένη επέμβαση της λεγόμενης “διεθνούς επιτροπής” στο ενιαίο – λαικό ΚΚΕ και την διαγραφή του απο αυτό (1956- 57) με την παράλληλη τοποθέτηση της δοτής ηγεσίας Κολιγιάννη – Παρτσαλίδη και λοιπών, αυτών που απο τότε μέχρι και σήμερα, μέσω των επιγόνων τους διευθύνουν το ελληνικό αριστερό κίνημα, οδηγώντας το εκεί που το οδήγησαν και το οδηγούν.
Είναι αντικειμενική εκτίμηση, πως αυτή η τελευταία περίοδος, το “θάψιμό του στο βαθύ πηγάδι του Σουργκούτ” υπήρξε η πλέον επώδυνη για τον Νίκο Ζαχαριάδη, επώδυνη για πολλούς και σοβαρούς λόγους και την αντίμετώπισε με τους κανόνες της γενικότερης ζαχαριαδικής αντίληψης και πολιτικής, μιας πολιτικής που αποτελούσε το ηρωικό κεκτημένο ενός ολόκληρου κινήματος – κινήματος της παρανομίας και της νομιμότητας, της πολιτικής και της ένοπλης αντίστασης, των εκτελέσεων και της φυλακής, της εξορίας και της προσφυγιάς. Σαν σκληρός αγωνιστής της τρίτης διεθνούς “των Λένιν – Στάλιν”, σαν μαχητής, πολιτικός καθοδηγητής και ηγέτης, με ανθρώπινη, πολιτική, επαναστατική αξιοπρέπεια, με μεθοδικές πολιτικές παρεμβάσεις (στο μέτρο των συνθηκών) με συνεχείς πολιτικές διαμαρτυρίες και διαβήματα, με απεργείες πείνας, με κάθε δυνατό μέσο, γιατί “την αξιοπρέπεια δεν μπορούν να σου την πάρουν, μπορείς μόνο να την χάσεις”. Συνολικά, περισσότερα απο 26 χρόνια της ζωής του, τα πέρασε σε συνθήκες απομόνωσης και εγκλεισμού, όπως του επέβαλαν εκείνες οι εξουσίες που δεν ήθελαν την φυσική και λεύτερη παρουσία του. Μα και το λαικό τραγούδι γι αυτόν “το μπουντρούμι δεν τον λυγά” – “όρκο παίρνει ο δουλευτής – στο όνομα σου ο μαχητής” – το τίμησε.

ένας πρόωρος θάνατος με τεράστιες συνέπειες και πολλά ερωτηματικά

Όμως, όπως επιβεβαιώνεται απο όλα τα υπάρχοντα στοιχεία, η κράση του ήταν γερή και η επιθυμία του για αγώνα και ζωή, αναμφίβολα ισχυρή. Και το ερώτημα που αναπόφευκτα προκύπτει σχετίζεται και αφορά – καταρχήν – στις συνέπειες του θανάτου του, τότε τον Αύγουστο του 1973, εκεί στην απομόνωση της Σιβηρίας. Υπογραμμίζουμε, καταρχήν στις συνέπειες, για να ανιχνεύσουμε αιτίες και πολιτικά αποτελέσματα και μετά – αναπόφευκτα – στις συνθήκες θανάτου που δεν θα μπορούσαμε – πολύ περισσότερο στην συγκεκριμένη περίπτωση – να τις αποσυνδέσουμε από τις συνέπειες. Μπαίνουν αντικειμενικά και διαλεκτικά τα ερωτήματα, για το τι θα είχε συμβεί εάν ο “θάνατος” δεν είχε χτυπήσει τότε, μερικούς μήνες πριν την πτώση της χούντας και την έλευση της λεγόμενης “μεταπολίτευσης” που ανοιχτά προετοιμάζονταν από διεθνή και εγχώρια κέντρα και αστικούς κύκλους σε Ελλάδα και εξωτερικό, μιας μεταπολίτευσης που για να είναι “πειστική”, συμπεριλάμβανε στο περιεχόμενο της (με όρους) και την “σταδιακή” επιστροφή των πολιτικών προσφύγων απο τις ανατολικές χώρες και την άμεση νομιμοποίηση του ΚΚΕ, στο πλαίσιο ενός ευρύτερου εγχώριου αστικού συστημικού σχεδιασμού, όπως και έγινε.
Αφορά στην δυνατότητα του Νίκου Ζαχαριάδη να κινήσει κάτω απο ευνοικότερες συνθήκες, διαδικασίες τόσο απέναντι στις σοβιετικές αρχές, όσο και προς το ελληνικό κράτος για κατάργηση του καθεστώτος πλήρους απομόνωσης και εξορίας του. Αφορά ακόμα την επιστροφή των χιλιάδων πολιτικών προσφύγων, οπαδών του, που τον υπερασπίστηκαν σθεναρά στην Τασκένδη – και παντού στις χώρες της πολιτικής προσφυγιάς, και θα το έκαναν αναμφίβολα πολύ πιο σθεναρά στην Ελλάδα απαιτώντας την λευτεριά και την επιστροφή του, έστω την ελεύθερη μετακίνηση του. Αφορά τους χιλιάδες των αριστερών αγωνιστών της Ελλάδας, που παρά την συκοφαντία και το δηλητήριο των στελεχών της έκτης ολομέλειας, δεν προσκυνούσαν τον αντιζαχαριαδισμό, έβλεπαν το χαντάκωμα, (πολιτική γραμμή – διασπάσεις κλπ) του ηρωικού ελληνικού κινήματος και πίστευαν στον Ζαχαριάδη. Αφορά τις πλατιές μάζες των εργαζομένων και αγροτών της χώρας μέσα στις οποίες ο Ζαχαριάδης ήταν βαθιά ριζωμένος. Αφορά το γεγονός ότι μπορεί τότε – τον Φλεβάρη του 1962 – το γράμμα που παρέδωσε ο Ν. Ζαχαριάδης στην ελληνική πρεσβεία της Μόσχας ζητώντας να επιστρέψει και να δικαστεί στην Ελλάδα, να πνίγηκε στην ένοχη σιωπή του Καραμανλικού καθεστώτος, του Κρεμλίνου και της πανικόβλητης ελληνικής αντιζαχαριαδικής ηγεσίας του “εξωτερικού και του εσωτερικού” – γεγονός που φόρτωσε μια ακόμα “αντικομματική και τυχωδιοκτική” (τους χάλαγε την σούπα) ενέργεια στον ίδιο – μπορεί να “αξιοποιήθηκε” το γράμμα αυτό για να τον οδηγήσουν στην απομόνωση της Σιβηρίας, όμως το 1962, σίγουρα δεν ήταν 1973 – 74. Είχαν αλλάξει πολλά απο τότε, στο διεθνές περιβάλλον, στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα επίσης, ανάμεσα τους (όπως έχουμε αναφερθεί) και οι διεθνείς σχεδιασμοί για την Ελλάδα, μπροστά σε μια καταφανώς υπο κατάρρευση δικτατορία – που μεταξύ άλλων αντιμετώπιζε ήδη την κλιμάκωση των αντιδικτατορικών αγώνων που κορυφώθηκαν σε τρείς μήνες (απο τον Αύγουστο του 73) μετά στον Νοέμβρη και το Πολυτεχνείο, μια δικτατορία που ετοιμαζόνταν για τις τελευταίες πράξεις του “έργου” της, όπως ασφαλώς θα εκτιμούσε με το έμπειρο πολιτικό κριτήριο του και ο Ζαχαριάδης, με πληροφόρηση έστω και απο τα στοιχειώδη μέσα ενημέρωσης που διέθετε. Και τέτοια μέσα ενημέρωσης (ραδιόφωνο παγκόσμιας λήψης, σοβιετικό τύπο) όλα τα στοιχεία και οι μαρτυρίες λένε πως διέθετε ο Ζαχαριάδης.
Όμως ο θάνατος μίλησε πρώτος, βγάζοντας διάφορους απο αδιέξοδα και προκαλώντας επίσης σε διάφορους, ανακούφιση και ικανοποίηση..Τα γεγονότα της μεταπολίτευσης, η νομιμοποίηση του απαλαγμένου απο τον Ζαχαριάδη – αντιζαχαριαδικού κομμουνιστικού κόμματος και των άλλων του “εσωτερικού” κλπ, με την γνωστή υπογραφή Χ.Φλωράκη στον Άρειο Πάγο, το “καραμανλής η τάνκς” του Μίκη, την “αντιδικτατορική εθνική ενότητα” με την “φωτισμένη” δεξιά (εαδε) και την “ευρωπαική προοπτική” του Κύρκου στην συνέχεια και κυρίως τα όσα ακολούθησαν τις επόμενες δεκαετίες (με ορόσημο το 1989 – 90) μέχρι σήμερα, αν τα ανακεφαλαιώσουμε, μπορούν να επιβεβαιώσουν πως ένας Ζαχαριάδης θα ήταν όχι μόνο μια “ανεπιθύμητη” αλλά και ίσως μια “καταστροφική” παρουσία στο νέο αστικό σκηνικό της “μεταπολίτευσης”, όπως χαρακτηριστικά βάπτισαν την νέα περίοδο, που σήμερα επιδιώκουν να μετονομάσουν σε “νέα μεταπολίτευση” και καυγαδίζουν μάλιστα για την πατρότητα του όρου.
Έχει πράματι σημασία να θυμήσουμε στο σημείο αυτό ένα απόσπασμα απο μια επιστολή του Ν. Ζαχαριάδη, δημοσιευμένη απο τον αντιζαχαριαδικό Πέτρο Ανταίο στο γνωστό βιβλίο του, επιστολή σταλμένη απο το σιβηριανό Σουργκούτ στις 11 Μάη 1967. Γράφει ο Ζαχαριάδης “..Όταν ο Δημητρίου μου ανακοινώνει κατηγορηματικά, κανένας λόγος δεν μπορεί να γίνει να πας κάτω – αυτό σημαίνει, προτιμάμε να πεθάνεις παρά να σου επιτρέψουμε να γυρίσεις στη Ελλάδα. Έτσι γίνεται ολοκάθαρο όταν πριν 11 χρόνια με καταδίκασαν σε θάνατο με αναστολή εκτελέσεως. Θα τον φάνε τα χρόνια και έτσι ήσυχα – ήσυχα θα τον ξεκουμπιστούμε. Μα την στιγμή που εγώ τώβαλα το ζήτημα ορθά – κοφτα και τσεκουράτα, τότε στείλαν τον Δημητρίου να κάνει την εκτέλεση και αφτός αποφθέγγεται. Να πεθάνεις.”
Και είναι πράγματι κωμικοτραγικό, αξίζει τον “κόπο” να διαβάσει κανείς τα δημοσιευμένα υλικά, τα πρακτικά, τις τοποθετήσεις ονομαστικά και τα πορίσματα των μελών της ΚΕ του κόμματος της έκτης ολομέλειας, όλων των “βαριών” ονομάτων (υπόθεση Ζαχαριάδη – εκδόσεις φιλίστωρ) για να δει (στα 1964) τον πανικό τους στην σκέψη έστω, επιστροφής του Ζαχαριάδη στην Ελλάδα, επικαλούμενοι μεταξύ άλλων απο την μια την παντελώς αστήριχτη “βεβαιότητα” τους, πότε πως είναι “πράκτορας του εχθρού”, πότε των “κινέζων” κλπ – απο την άλλη την υποτιθέμενη “αγωνία” τους για “διάσπαση” του κόμματος απο τον Ζαχαριάδη, αυτοί που 4 χρόνια μετά, το 1968, υλοποίησαν και την δεύτερη διάπαση (την πρώτη και καθοριστική την έκαναν το 1956) αναμεταξύ τους αυτή τη φορά, οδηγώντας εφεξής το μαζικό ελληνικό κίνημα σε ένα παγιωμένο καθεστώς πολυδιάσπασης.
Είναι επίσης καταφανής η απελπισία και η αμηχανία τους στα 1967, όταν πιεσμένοι απο τα γεγονότα, τις “έρευνες” για τον “πράκτορα” Ζαχαριάδη που δεν τους έβγαζαν πουθενά, την αντίσταση του Ζαχαριάδη (απεργίες πείνας – γράμματα κλπ) και των αγωνιστών της προσφυγιάς (της Τασκένδης και παντού, που τους κυνηγούσαν, που τους έστελναν στην εξορία και σε ψυχιατρεία σαν ζαχαριαδικούς και “χούλιγκανς”) αναγκάζονται να ξανα πιαστούν κάπως “διαφορετικά” με την υπόθεση Ζαχαριάδη και τον "χαφιέ Ζαχαριάδη" στην 11η ολομέλεια τους και παριστάνουν αυτοί τους “κινέζους” που λέμε, ρίχνοντας τις ευθύνες πότε στο ΠΓ τους, πότε ο ένας στον άλλο.. Είναι εκεί που – μεταξύ των υπολοίπων – ο Κώστας Τσολάκης δηλώνει πως “δεν ήταν σωστό να του δίνονταν απεριόριστη ελευθερία.. Δεν ψηφίζω να πάει ο Ν. Ζαχαριάδης στην Ελλάδα γιατί θα κάνει ζημιά” (πρακτικά 11ης ολομέλειας ΚΕ – Ιούνης 1967). Δεν ήρθε όντως ο Ζαχαριάδης στην Ελλάδα, ήρθε όμως ο Τσολάκης που “δεν” έκανε ζημιά.. Ήρθε και η νομιμοποίηση το 1974, αυτός όμως που παραδόθηκε στην κρίση της ιστορίας και του κινήματος όχι νομιμοποιημένος – ακόμα “παράνομος” είναι ο Ζαχαριάδης. Ο Νίκος Ζαχαριάδης του αγώνα για "μια καινούργια Ελλάδα της δουλειάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη απο κάθε ιμπεριαλιστική εξάρτηση, με ένα πραγματικά παλλαικό πολιτισμό" (ιστορικό ανοιχτό γράμμα στον ελληνικό λαό – 31 Οκτώβρη 1940). Αυτός ο αγώνας συνεχίζεται.

συνθήκες θανάτου – ακόμα και σήμερα “άκρως απόρρητες” – άνοιγμα όλων των σχετικών αρχείων – απαίτηση του ελληνικού λαού και του διεθνούς αντιφασιστικού κινήματος

Για τις συνθήκες θανάτου του Ν. Ζαχαριάδη έχουν γραφτεί πολλά και διάφορα, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, που αναπαράγουν κυρίως την γνωστή εκδοχή της αυτοκτονίας του, παρουσιάζοντας σαν “αποδεικτικά” διάφορες σχετικές αναφορές, γράμματα κλπ. Ακόμα και αν ήταν έτσι, σε τίποτε δεν μειώνονται οι τεράστιες πολιτικές και ηθικές ευθύνες όλων αυτών (της ηγετικής ομάδας Φλωράκη – Τσολάκη – Λουλέ κλπ) που έχοντας – αποδεδειγμένα και με βάση τις δικές τους ομολογίες – γνώση αυτής της λεγόμενης "προαναγγελθείσας" αυτοκτονίας, μεθοδικά την άφησαν να συμβεί.. Οι αντιφάσεις όμως, πράγματι πολλές. Λένε, απο την μια πως δεν τον πίστεψαν (ζαχαριαδικό “κόλπο” λένε) – απο την άλλη πως ήταν "διαταραγμένος". Αντιφατικό και περίεργο "θόλωμα" ειδικά επειδή μιλάμε για έναν ακλόνητο, δοκιμασμένο χαρακτήρα σαν του Ζαχαριάδη, αλλά και επειδή κανένα στοιχείο – μαρτυρία δεν επιβεβαιώνει τέτοιους ισχυρισμούς. Υπάρχουν, επίσης, αυτοί που διατυπώνουν ζητήματα και προβληματισμούς, αμφισβητώντας ευθέως και δημόσια την εκδοχή της αυτοκτονίας και βάζοντας ζήτημα εξόντωσης – δολοφονίας του Ζαχαριάδη, με συνευθύνη σοβιετικής και ελληνικής κομματικής ηγεσίας. Αυτοί που δεν "εχουν πειστεί" για την αυτοκτονία είναι πάρα πολλοί, αριστεροί και άλλοι δημοκράτες, ερευνητές, πολιτικοί πρόσφυγες – στρατιωτικά στελέχη και μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού, κάτοικοι του Σουργκούτ, ανάμεσα τους το ιστορικό στέλεχος, αξιωματικός του ΕΛΑΣ και βουλευτής Νίκανδρος Κεπέσης και ο ταξίαρχος του ΔΣΕ Αχιλλέας Παπαιωάννου, βάζοντας κρίσιμα ερωτήματα μέσα απο εμπειρίες και μαρτυρίες.
Υπάρχουν επιπλέον, όμως, δύο ακόμα κρισιμότερα θέματα, που επιρρεάζουν αποφασιστικά στην γενική εκτιμηση 1) το γεγονός πως για 20 ολόκληρα χρόνια (απο τον Αύγουστο του 1973) οι σοβιετικοί και το ελληνικό κόμμα (Φλωράκη – Τσολάκη -Κουκούλου κλπ) παρουσίαζαν σαν επίσημη και έγγκυρη αιτία θανάτου του Ν. Ζαχαριάδη, όχι την “αυτοκτονία” αλλά την “καρδιακή ανακοπή” – παρουσιάζοντας όλα τα σχετικά πιστοποιητικά, ιατρικές εκθέσεις κλπ, επιβεβαιώνουν ένα πελώριο ζήτημα αξιοπιστίας σχετικά με τις συνθήκες θανάτου του (απομονωμένου και ουσιαστικά αιχμάλωτου) Νίκου Ζαχαριάδη. Η επίκληση και δικαιολόγηση μέσω των πολιτικών συνθηκών (δικτατορία) στην τότε Ελλάδα δεν είναι καθόλου πειστική, αφού δεν άλλαξαν την ανακοινωμένη και σίγουρα ψεύτικη εκδοχή θανάτου ούτε μετά, σε όλη την διάρκεια της μεταπολίτευσης, ούτε με την περίοδο “διαφάνειας – γκλάσνοστ” του Γκορμπατσώφ που στο πλαίσιό της οι λεγόμενες “αποκαλύψεις” έδιναν και έπαιρναν, της "γκλάσνοστ" που τόσο ύμνησαν. ούτε όταν έκαναν “εθνική συμφιλίωση” και “λήθη” με τον Μητσοτάκη και έκαιγαν μαζί τους φακέλλους της αγωνιστικής ιστορίας του τόπου. Μόνο μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, τις μαρτυρίες και δημοσιεύσεις στον τύπο ντόπιων Σιβηριανών, δημοσιογραφικές αποστολές και έρευνες, παρεμβάσεις προσφύγων αγωνιστών και του γιού του Ζαχαριάδη, Σήφη, άρχισε να ανοίγει με νέα στοιχεία και βασανιστικά η υπόθεση Ζαχαριάδη, παίρνοντας νέα τροπή και δυναμική
2) Η επίσημη δήλωση της διευθύντριας των Ρώσικων Κρατικών Αρχείων Ν. Τσμιλίνα, απο την Θεσσαλονίκη και αντιγράφω απόσπασμα από την εισαγωγή του γνωστού δημοσιογράφου και ερευνητή Γιώργου Α. Λεονταρίτη, στο βιβλίο του Λευτέρη Αποστόλου “η πορεία ενός ηγέτη 1923 – 1949”. Γράφει ο Γιώργος Λεονταρίτης "Κι ενώ όλοι πιστεύαμε πια ότι ξέρουμε πως πέθανε ο Ζαχαριάδης, μια γνωστή Ρωσίδα έκανε μια δήλωση που πύκνωσε το μυστήριο για τον επίλογο της ζωής του αρχηγού του ΚΚΕ. Η διευθύντρια των Ρωσικών Κρατικών Αρχείων Ν. Τσμιλίνα, που την άνοιξη του 2000 βρέθηκε στην Θεσσαλονίκη, αποκάλυψε ότι οι Ρώσοι ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΔΗΜΟΣΙΟΠΟΙΗΣΕΙ ΟΛΑ ΟΣΑ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, και κυρίως ΤΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ. Η Τσμιλίνα είπε ότι τα ντοκουμέντα για τις συνθήκες του θανάτου του “Αντικειμένου” έχουν διαβαθμιστεί ως "άκρως απόρρητα" και δεν επιτρέπεται η πρόσβασή τους μέχρις ότου αποχαρακτηριστούν…". Αυτή είναι η δήλωση της προισταμένης των κρατικών αρχείων της Ρωσίας. Ο καθένας μπορεί να βγάλει συμπεράσματα. Εμείς, απο την δική μας πλευρά, του αριστερού, του λαικοδημοκρατικού – αντιφασιστικού και κομμουνιστικού κινήματος, θεωρούμε και θέτουμε σαν άμεσο γενικό αίτημα – αίτημα του προοδευτικού και αντιφασίστα ελληνικού λαού, το άνοιγμα όλων των σχετικών αρχείων, για να φωτιστεί η αλήθεια, όποια και αν είναι αυτή, σε ένα ζήτημα που αφορά την σύγχρονη ελληνική ιστορία, τον ελληνικό λαό και όχι μόνο, αφορά επίσης και το διεθνές επαναστατικό και αντιφασιστικό κίνημα, του οποίου ο Νίκος Ζαχαριάδης υπήρξε εξέχουσα μορφή (και δεσμώτης για περίπου δέκα χρόνια στα κάτεργα του φασισμού – Κέρκυρας και Νταχάου). Το ζήτημα είναι πολιτικό – ιστορικό – ηθικό και επιπλέον έχει εθνικά χαρακτηριστικά. Πως θα έβαζαν το θέμα πχ οι Ιταλοί η οι Γάλλοι εαν ίδια ανοιχτά και αδιευκρίνιστα ζητήματα αφορούσαν τον Παλμίρο Τολιάτι η τον Μωρίς Τορέζ..
.
μάχη με την συκοφαντία και την αποδόμηση – παρατηρήσεις και αναφορές σε μερικά απο τα γνωστά ζητήματα

Στην πολύχρονη επιχείρηση συκοφάντησης και κυρίως "αποδόμησης" του Ν.Ζαχαριάδη σε ατομικό και ευρύτερα πολιτικό επίπεδο, έχουν χρησιμοποιηθεί όλα τα δυνατά μέσα, όλοι οι τρόποι, όλες οι περιπτώσεις και τα γεγονότα που θα μπορούσαν να συμβάλλουν στο "επιθυμητό" αποτέλεσμα. Ένα ογκώδες σύνολο καταστάσεων και γεγονότων της ελληνικής αγωνιστικής ιστορίας και της ζαχαριαδικής ηγετικής παρουσίας, έχει επιστρατευτεί στην "αποδομητική" απόπειρα, με βασικό χαρακτηριστικό το χονδροειδές ψέμα, το αντιφατικό περιεχόμενο, την μεθοδική διαστρέβλωση και την πολιτική κενότητα. Παρότι μια αναλυτική τοποθέτηση σε αυτό εδώ το σημείωμα θα ήταν αδύνατη, θα ήταν επίσης αδύνατο να αποφευχθούν μερικά σχόλια και παρατηρήσεις σε ορισμένα απο αυτά, τουλάχιστον τα πιο πολυ – χρησιμοποιημένα.
1) Νταχάου – ολόκληρες δεκαετίες λάσπης απο "δεξιά και αριστερά" για τον ρόλο του Ζαχαριάδη εκεί. Και τι δεν είπαν..Και αναμφίβολα θα το συνέχιζαν εαν δεν είχαν πυκνώσει τόσο πολύ τα ακλόνητα στοιχεία και όλα τα αποδεικτικά της αλήθειας, μέσα απο επώνυμες μαρτυρίες άλλων κρατουμένων (ελλήνων και ξένων), αν δεν άνοιγαν αρχεία, αν δεν υπήρχαν συστηματικοί ερευνητές και ιστορικοί που δημοσίευσαν τις σχετικές έρευνες τους.
2) ζήτημα Άρη Βελουχιώτη – μια ακόμα διαχρονικά συστηματική διαστρέβλωση της πολιτικής ουσίας και πραγματικότητας, βασισμένη σε μια αισχρή και βαθιά υποκριτική "αξιοποίηση – αγιοποίηση" του Άρη απο τους πραγματικούς και ουσιαστικούς πολιτικούς αντιπάλους του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ. Αποκρύπτουν πως η ΚΕ του ΚΚΕ είχε αποφασίσει την αποκύρηξη του Άρη πριν την επιστροφή Ζαχαριάδη απο το Νταχάου. Αποκρύπτουν πως τα σημαντικά ηγετικά στρατιωτικά και πολιτικά στελέχη της κατοχικής περιόδου (Καραγιώργης – Ιωαννίδης – Σιάντος – Βαφειάδης – Παρτσαλίδης κλπ – κλπ) είχαν συνεχή εχθρική θέση απέναντι στον Άρη, όπως όλα τα στοιχεία και έρευνες δείχνουν. Αποκρύπτουν πως και ο ίδιος ο καπετάνιος, όπως και νάχει, έβαλε υπογραφή στην συμφωνία της Βάρκιζας, στον αφοπλισμό (μετά είπε για τον νέο ΕΛΑΣ και απομονώθηκε εντελώς) απόδειξη της διαμορφωμένης ισχύος (στην δεδομένη φάση) της ηγετικής ομάδας που οδήγησε το εαμικό απελευθερωτικό κίνημα στην ήττα. Αποκρύπτουν πως αυτά τα πολιτικά και οργανωτικά δεδομένα βρήκε ο Ζαχαριάδης στην επιστροφή του και πως πάλεψε σε όλα τα επίπεδα (με συγκεκριμένες μεθοδικές κινήσεις και μέτρα) για να ανατρέψει αυτή την κατάσταση, για να αλλάξει αυτή την συμβιβαστική πολιτική απέναντι στους ιμπεριαλιστές – χωρίς πολιτική διάσπαση του κόμματος – κινήματος, που θα ήταν – στις τότε συνθήκες – καταστροφικό πισωγύρισμα. Αποκρύπτουν πως ο Ζαχαριάδης έθεσε τον αναπόφευκτο απο τις συνθήκες, νέο ένοπλο προσανατολισμό (αναπόφευκτο για έναν επαναστάτη – αντιιμπεριαλιστή, όχι για τον καθένα) που και αποφάσισε η ΚΕ, ανήμερα της πρώτης επετείου της συμφωνίας της Βάρκιζας – 12 Φλεβάρη του 1946, επιλογή και με ξεκάθαρη συμβολική σημασία. Τελικά, τα στελέχη, τα πρωτοπαλλήκαρα της Βάρκιζας και οι πολιτικοί επίγονοι τους αυτό που προσπάθησαν και προσπαθούν ακόμα, είναι να προκαλέσουν σύγχιση, για να κρύψουν πίσω απο αυτήν τον δικό τους ρόλο στον προδοτικό συμβιβασμό και την ήττα. Στην πραγματικότητα, πέρα απο τα δραματικά γεγονότα και τις σκληρές περιπλοκές της ιστορίας και του πολιτικού αγώνα σε δύσκολες και ευαίσθητες συνθήκες, αυτά που ενώνουν πολιτικά τον Νίκο Ζαχαριάδη με τον Άρη είναι πολλά και σίγουρα πολύ περισσότερα είναι αυτά που χώριζαν - ξεχώριζαν και τους δύο απο τα "πρωτοπαλλήκαρα της Βάρκιζας". Άλλωστε αρκετά απο αυτά τα πρωτοπαλλήκαρα, σύντομα τα βρήκε και ο Ζαχαριάδης μπροστά του, σαν φανατικούς κομματικούς αντιπάλους και υπονομευτές της επαναστατικής γραμμής του κινήματος.
3) Βαφειάδης – Καραγιώργης – Παρτσαλίδης – Πρόκειται για θέματα που πλέον έχουν τοποθετηθεί στις πραγματικές τους διαστάσεις. Όλοι αυτοί που δοκίμασαν να θέσουν θέμα ηγεσίας (υπονομεύοντας την πολιτική ανασυγκρότησης) αμέσως μετά την στρατιωτική ήττα και υπο συνθήκες εξελισόμενης μεταφοράς του ΔΣΕ στο εξωτερικό, στρατιωτικοπολιτικής έντασης και με πολλά μέτωπα ανοιχτά – και ο Βαφειάδης ξεκίνησε πρώτος τα “αντιηγετικά” μετά τις δικές του ήττες στο Γράμμο βγάζοντας τον Ζαχαριάδη "χαφιέ" – ουσιαστικά "δουλεύονταν" απο το εξωτερικό (έχοντας βέβαια και οι ίδιοι τα αυτιά τους τεντωμένα) ..απο σοβιετικούς κύκλους και υπηρεσίες,που μεταξύ άλλων ήθελαν μια ελληνική κομματική ηγεσία μειωμένης ισχύος, κύρους και ανεξαρτησίας.
4) Πλουμπίδης – μεγάλο ζήτημα σε όγκο, που δεν επιτρέπει να καταπιαστούμε εδώ. Θα επανέλθουμε σε ένα ξεχωριστό σημείωμα. Σε κάθε περίπτωση οι συμπεριφορές – κινήσεις – επιλογές κλπ του Πλουμπίδη σε ευρύ φάσμα θεμάτων, αναπόφευκτα δημιουργούν σοβαρά ερωτηματικά..
Μια τελευταία παρατήρηση. Τον Νίκο Ζαχαριάδη, μετά την διαγραφή του, τον υπερασπίστηκαν πολλοί αγωνιστές (και κάμποσοι στενοί του τον απαρνήθηκαν) που και αυτοί οι αγωνιστές, ιδιαίτερα της προσφυγιάς, διαγράφτηκαν και κυνηγήθηκαν ακριβώς γιατί τον υπερασπίστηκαν όχι μόνο σαν πρόσωπο αλλά κυρίως σαν ηγέτη κινήματος – εκφραστή πολιτικών απόψεων. Αυτή είναι η διαλεκτική του πολιτικού – ταξικού αγώνα. Και απέναντι σε αυτή την ηρωική αλήθεια της ζαχαριαδικής αντίστασης που αποτέλεσε – και συνεχίζει – ένα πραγματικό γεγονός, μοιάζει κωμικοτραγική η επίκληση απο ορισμένους ενός κάποιου σχεδόν μεταφυσικού "κόμματος – ιερατείου" που ίπταται και υποτίθεται "αποκαθιστά" ανθρώπους, κατα μονάδες η ομάδες και συμψηφιστικά, με μεθόδους και διαδικασίες Βατικανού. Είμαστε όμως σίγουροι πως η ολική και δυναμική επαναφορά της υπόθεσης Ζαχαριάδη κάνει επαναφορά και στην ίδια την πρόσφατη ιστορία του τόπου συνολικά, ανοίγοντας για προσεκτική έρευνα και μελέτη αρκετά κεφάλαια της, εξέλιξη αναμφίβολα θετική.